Het doel is donderdag. 16 juli.
SpaceX wil het venster niet missen. Nadat de afgelopen weken alle motoren van de nieuwe V3 Starship-podia waren afgevuurd, brandt het groene licht voor vlucht 13. Het bericht kwam afgelopen zondag op sociale media terecht, eenvoudig en direct. Niet eerder dan de 16e.
Het is de tweede rit voor Versie 3. Het grotere beest. De sterkere. Het maakte zijn debuut minder dan twee maanden geleden op vlucht 12, en eerlijk gezegd was het een test. Niets riskant. Gewoon bewijzen dat de V2 de belasting aankon voordat hij de V3-hardware erin gooide.
Maar de hardware speelde niet helemaal goed.
Vlucht 13 gaat dus niet over nieuwe trucs. Het gaat over het opruimen van de rommel van de laatste doorstart.
Bedenk hoe deze raket thuiskomt. Geen benen. Geen droneschepen met schuim op hun dek. Alleen de eetstokarmen van Mechazilla rukken de podia uit het niets. Het is brutaal. Het is prachtig. En SpaceX heeft het nog niet door voor de bovenste fase, ‘Ship’.
Ze hebben Super Heavy drie keer gevangen. Twee vlogen zelfs weer. Dat is herbruikbaarheid in actie. Maar op vlucht 12? Ze wisten niet zeker of de V3-booster stand zou houden. Daarom kozen ze voor een zachte splashdown. Een zachte knuffel met de Golf van Mexico.
Het werkte niet.
Volgens SpaceX’s eigen autopsie van de mislukking begon het probleem vóór de scheiding. Hot staging betekent dat de bovenste trap vuurt terwijl deze nog vastzit. Deze keer veroorzaakte de ontstekingsvolgorde op Ship een schommeling van 90 graden in de oriëntatie van Super Heavy op het moment dat ze zich splitsten. Slecht nieuws.
Toen werd het nog erger. Vijf van de drieëndertig motoren weigerden opnieuw aan te steken tijdens de boostback-verbranding. De stuwkracht werd afgebroken. De booster miste zijn doel.
“Updates van motoralarmen en -afbrekingen komen overeen met de waargenomen omstandigheden.”
Dat is de oplossing van SpaceX. Een aangepaste opstartvolgorde. Hardware-swaps. Minder paniek, meer procedure.
Ship had zijn eigen drama, maar het toonde lef. Een van de drie vacuüm Raptors stierf 40 seconden na scheiding. Spel voorbij? Niet helemaal. Het bereikte toch de suborbitale snelheid. Het bewees dat het met minder kracht kon vliegen. Mogelijkheid Motor uit aangevinkt.
Later kon de motor echter niet opnieuw worden aangestoken. SpaceX geeft daarvoor de schuld aan ‘onderling verbonden oorzaken’. Er komen nog meer oplossingen.
Dit is wat je de vorige keer waarschijnlijk hebt gemist: twee Starlink -satellieten. Uitgerust met camera’s. Alleen ingezet om foto’s te maken van de hitteschildtegels in de ruimte. Raar, toch? Maar noodzakelijk. Je kunt de huid niet controleren zonder de huid te zien.
Vlucht 13 verandert het spel enigszins.
In de laadruimte? Twintig daadwerkelijk functionele Starlink V3’s. Geen simulatoren deze keer. Echte deal. Twintig vogels gaan omhoog. Zes zullen camera’s hebben, die de inspectie van het hitteschild herhalen. De rest is voor functionele tests.
En hier is de kicker. Omdat dit geen orbitale missie is, doet geen van deze zaken er op de lange termijn toe.
Ze zetten in. Ze zweven. Twintig minuten later verbranden ze. Komen als damp opnieuw in de atmosfeer terecht.
SpaceX weet dit. Ze willen er uiteindelijk 100.000 van lanceren. Sneller internet. Hogere capaciteit. Maar op dit moment is vlucht 13 een verwijderingslancering voor de lading, niet voor de raket.
Dus wat proberen ze met de hardware te doen?
Super Heavy wil drie dingen:
– Lanceer en scheid netjes.
– Voltooi de boostback-burn.
– Spat zachtjes naar beneden. Geen wiebels.
Het schip heeft meer huiswerk. Zet die satellieten in. Steek één motor opnieuw aan in de ruimte. Glijd vervolgens naar beneden voor een zachte landing in de Indische Oceaan.
De FAA tekende af. Het onderzoek naar vlucht 12 is vanochtend afgesloten. Ze vonden de oplossingen leuk.
Het lanceringsvenster wordt donderdag om 18:45 uur EDT geopend. Livestream start een half uur eerder. Bekijk het op X of de bedrijfspagina.
Als dit allemaal perfect gaat, krijgt vlucht 14 de eerste V3 terug naar Texas. De eetstokjes komen naar beneden. Misschien komen beide fasen terug.
Maar laat je niet meeslepen. Dit ding is nog rauw.
De baan is nog niet gegarandeerd. Aanleggen? Nee. Bevroren brandstof in een tank bewaren terwijl je in nul-G drijft zonder deze weg te koken? Nog steeds een technische nachtmerrie die wacht om opgelost te worden.
Ze zijn dichtbij. Maar er is nog veel ruimte over.
