Wetenschappers denken dat ze een manier hebben gevonden om obesitas te stoppen voordat het begint.
Niet door een operatie. Niet door dure medicijnen. Gewoon een nieuw ingrediënt.
Het heet IPE. Dat staat voor inulinepropionaatester. Het is zojuist op de EU-lijst van nieuwe voedingsmiddelen terechtgekomen. Veilig om te eten. Dat deel is afgehandeld.
Obesitas gaat langzaam. Het is geen gebeurtenis, het is een infuus. Vandaag een extra calorie. Volgende week een extra koekje. Vijf jaar later draag je twintig pond mee die je niet wilt hebben. Het idee hier is om het druppelen bij de bron af te snijden.
De mensen van het Imperial College London en het Centre for Isotope Sciences in Glasgow hebben het gehaald. Ze namen inuline, wat eigenlijk vezels uit uien of cichorei zijn. Ze mengden het met propionaat, een vetzuur met een korte keten dat je darmen gewoonlijk aanmaken als bacteriën die vezels afbreken.
Meestal maakt uw lichaam het propionaat langzaam aan. Willekeurig. Soms op de verkeerde plek. IPE levert het rechtstreeks in de dikke darm. Het raakt specifieke receptoren. Die receptoren sturen signalen naar je hersenen en zeggen ‘stop met eten’.
Je voelt je vol. Je eet minder.
Simpel in theorie. In de praktijk lastiger.
Professor Gary Frost kent het probleem. De meeste mensen kunnen niet genoeg vezels eten om die reactie op natuurlijke wijze te veroorzaken. Hij zei dat een klein dagelijks overschot je gezondheid op middelbare leeftijd ruïneert. Zelfs een kilo aankomen per jaar is slecht nieuws.
“Een hogere vezelinname kan dit tegengaan… maar de meeste mensen vinden het moeilijk om de juiste vezels binnen te krijgen en schieten tekort.”
IPE lost dat leveringsprobleem op. Het is een gericht signaal. Ongeveer 10 gram per dag. Dat is alles wat je nodig hebt. Het stopt de langzame kruip van gewichtstoename. Het zorgt er niet voor dat je kilo’s kwijtraakt als een wondermiddel, maar het weerhoudt je er wel van om ze aan te komen.
Professor Douglas Morrison vergelijkt het met die dure GLP-1-medicijnen. Deze medicijnen lossen het probleem op nadat je al ziek bent. IPE? Het is preventie. Het zorgt ervoor dat je de medicijnen überhaupt niet nodig hebt.
Ze zijn hier al vijftien jaar mee bezig.
Vijftien jaar testen. Klinische onderzoeken. Artikelen in tijdschriften. Het was geen startup-sprint. Het was academisch zwoegen. Er werd zelfs gekeken of het helpt bij levervet en spiermassa. Zou daar misschien ook goed voor zijn. We hebben meer studie nodig. Maar het ziet er veelbelovend uit.
Toen kwam het papierwerk.
De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid zei ja. Maar niet snel. Ze hebben er zes jaar over gedaan om het te controleren. Zes jaar voor veiligheidsbeoordelingen. Vervolgens heeft de Commissie het goedgekeurd. Nu is het legaal.
Hier is het probleem.
Ze kunnen nu een paar honderd kilo maken.
Een paar honderd kilo voedt de wereld niet. Er kan nauwelijks een busje mee gevuld worden. Ze hebben een bedrijf opgericht met de naam Satisfed om dit op te lossen. Ze hebben industriële partners nodig. Ze moeten van honderden kilo’s naar duizenden tonnen gaan.
Kan een universitair laboratorium daadwerkelijk een ingrediënt voor de massamarkt maken?
Het is mogelijk. Maar schaalvergroting is het moeilijkste onderdeel van elk nieuw voedingsproduct. Je moet het goedkoop genoeg produceren om er brood en ontbijtgranen van te kunnen maken zonder dat de bakkerij failliet gaat. Als het $ 50 per pakket kost, koopt niemand het.
De hoop is dat dit een goedkope, toegankelijke tool wordt. Er is iets in het systeem ingebakken voor gemeenschappen waar gezond voedsel te duur is.
Professor Morrison wil meeliften op de golf van belangstelling voor nutriëntentechnologie. Professor Frost wil het terugzien in onze voeding.
Voorlopig is het slechts een poeder. Een wit stof op een laboratoriumplank.
Als de partners zich aanmelden, zit het misschien binnenkort in je ochtendsmoothie. Misschien proef je het niet eens. Misschien voel je je gewoon… prima.
Vraag je af hoe de wereld eruit ziet als dik worden moeilijker is dan fit worden.
