John Casale miał krótką karierę. Nie miał też bogatej filmografii. Ale to, co po sobie pozostawił, jest niesamowite w swojej jakości. Przez całe życie amerykański aktor zagrał dokładnie w pięciu filmach. Każdy z nich był nominowany do Oscara za najlepszy film. Trzy z tych pięciu filmów faktycznie otrzymały główną nagrodę. To bezprecedensowa statystyka w historii Hollywood.
Pierwszą główną rolę otrzymał w 1972 roku w „Ojcu chrzestnym”. Grał Fredo Corleone, słabego brata. Film stał się fenomenem kulturowym. Zdobył Oscara za najlepszy film. W następnym roku ponownie współpracował z Francisem Fordem Coppolą przy filmie Rozmowa. Film był nominowany, ale nie wygrał. Następnie w 1974 roku ukazał się Ojciec chrzestny II. Casale wcielił się ponownie w rolę Fredo. Ta kontynuacja zdobyła także Oscara dla najlepszego filmu.
Na tym nie poprzestał. W 1975 roku Sidney Lumet zaprosił go na film Po zachodzie słońca. Film był nominowany do Oscara za najlepszy film, ale przegrał z Lotem nad kukułczym gniazdem. Ta rola pozostaje jedną z najbardziej intensywnych w jego wykonaniu. Następnie w 1978 roku wystąpił w filmie Michaela Cimino Przed świtem. Zagrał Nicka, przyjaciela, który wraca z wojny odmieniony. Film zdobył Oscara za najlepszy film. To była jego ostatnia rola przed śmiercią na raka płuc w 1978 roku.
Dlaczego to jest ważne? Rzadko widuje się aktora z tak wysokim wskaźnikiem sukcesu. Większość aktorów ma za sobą dziesięciolecia przeciętnej pracy pomiędzy swoimi hitami. Casale nie miał żadnego. Miał tylko pięć doskonałych filmów.
“Zagrał w pięciu filmach. Wszystkie pięć były nominowane do Oscara za najlepszy film. Trzy z nich zdobyły.”
Godne uwagi są powiązania między Cazale a tymi reżyserami. Dwukrotnie współpracował z Coppolą. Kiedyś współpracował z Lumetem. Kiedyś współpracował z Cimino. Ponownie współpracował z Coppolą. To nie był przypadek. Ci reżyserzy coś w nim dostrzegli. Coś surowego.
Ludzie często pytają, który z tych filmów przedstawia jego najlepsze dzieło. „After Sunset” jest intensywny. „Dawn” jest przeszywająco smutny. Ale to Ojciec Chrzestny uczynił go sławnym. Nie można mówić o rodzinie Corleone, nie wspominając o Fredo. Casale zagrał tragedię najbardziej niekochanego syna.
Niektórzy mogą się zastanawiać, czy mógł zrobić więcej. Czy gdyby żył dłużej, dostałby nominację do Oscara? Nigdy się nie dowiemy. Jego śmierć przerwała obiecującą karierę. Ale nie musimy wiedzieć. Mamy pięć filmów. To wystarczy.
Dziedzictwo Johna Casale nie opiera się na liczbach. Jest zbudowany na doskonałości. Za każdym razem, gdy oglądasz „Ojca chrzestnego”, „Ojca chrzestnego II”, „Rozmowę”, „Po zachodzie słońca” lub „Przed świtem”, widzisz go. To rekord, który prawdopodobnie nigdy nie zostanie pobity.
Kto jeszcze może powiedzieć, że zagrał w pięciu filmach nominowanych do Oscara? Kto jeszcze może powiedzieć, że trzech z nich zwyciężyło? Nikt. Casale mógłby. I zrobił to w ciszy. W ledwo zauważalnych spojrzeniach. W spokojnych chwilach. To jest jego styl. To jest jego prezent.
Liczby nie kłamią. Ale nie opowiadają całej historii.
