In Thailand is een enorme nieuwe dinosaurus gevonden. Ze noemden het de ‘laatste titan’. Hij behoort tot de groep met de langste halzen en is de grootste in zijn soort die ooit uit Zuidoost-Azië is gehaald. Het wezen zwierf rond als het landschap droog was. Zeer droog. Semi-aride stof en hitte, ongeveer 120 miljoen jaar geleden.
De studie verscheen donderdag in Scientific Reports.
Naam en maat
De naam? Nagatitan chaiyaphumensis. Dat is een hele mond vol, maar het betekent hier wel iets. Naga verwijst naar die slangachtige reuzen in de Aziatische folklore, verbonden met water en het boeddhisme, terwijl Titan leent van de Griekse mythe. Chaiyaphumensis wijst naar de provincie Chaiyaphum waar de botten sluimerend lagen.
Groot? Ja. Enorm, zelfs.
Onderzoekers schatten dat het beest zich van kop tot staart zo’n 27 meter uitstrekte. Het bracht de weegschaal op ongeveer 30 ton. Om dat in perspectief te plaatsen: hij weegt minstens 10 ton extra op tegen de beroemde Dippy diplodocus.
Maar laten we even reëel zijn. In de wereld van sauropoden is Nagatitan niet de zwaargewichtkampioen. Titanen uit Zuid-Amerika zoals Patagotitan lieten het in het niet vallen. Dit wezen was minder dan de helft van hun gewicht. Toch indrukwekkend. Alleen niet de grootste.
De vondst
Hoe vonden ze het?
Een lokale man zag de fossielen in 2016. Hij zag ze aan de rand van een droogvijver, blootgelegd in de rotsformatie van Khok Kruat. Een bottenbed, verspreid en wachtend.
Het team heeft wervels opgegraven. Bekkenbeenderen. Been botten. Waaronder een rechterdijbeen dat in stukken was gebroken, maar in zijn geheel waarschijnlijk ongeveer 2,5 meter lang was. Kortom, zo groot als een heel lang persoon.
Deze vormen zijn verschillend. Anders dan andere sauropoden die al in de boeken voorkomen. Dit plaatst Nagatitan vierkant in de somphospondylangroep. Een geslacht dat overleefde van het late Jura tot en met het Krijt. Te vinden op elk continent, behalve misschien om een goede reden op Antarctica, maar dat is een raaklijn.
De botten vertellen ons precies wie het was en waar het in de stamboom stond.
Einde van de weg?
De omgeving was toen geen jungle. Noordoost-Thailand was heet. Halfdroog. De dinosaurus gebruikte zijn enorme lichaamsoppervlak om warmte uit te stralen en koel te blijven.
Waarschijnlijk liep hij in de buurt van riviersystemen. Je kunt je het tafereel voorstellen: N. chaiyaphumensis bewoog zich langzaam en stabiel, terwijl krokodillen dichtbij op de loer lagen en visetende pterosauriërs erboven cirkelden. Het leven heeft een manier gevonden.
Maar dit is waarschijnlijk de finale voor grote sauropoden in dit deel van de wereld.
Waarom? Geologie.
Deze fossielen bevinden zich in de jongste lagen in Thailand die daadwerkelijk dinosaurusresten bevatten. Na dit tijdstip liep de regio vol. Ondiepe zeedekking. Het land veranderde totaal.
“Jongere rotsen die tegen het einde zijn gelegd… zullen waarschijnlijk geen dinosaurusresten bevatten”, merkte eerste auteur Thitiwoot Setharianakul op. “Dus dit is misschien wel de laatste… die we in Zuidoost-Azië zullen aantreffen.”
We zullen waarschijnlijk niet snel nog een gigantische nek rond deze rotsen zien slingeren. Of ooit. Het raam ging dicht.
