Je gaat naar het meer voor de zon. In plaats daarvan vind je groen schuim.
De waterlichamen van Noord-Ierland herbergen opnieuw een giftige ongewenste gast: blauwgroene algen. De giftige bacteriën, die verband houden met huidirritatie en ziekten bij zowel mensen als huisdieren, zullen niet snel verdwijnen. Het is de bepalende zomeroverlast in de regio geworden.
De schaal is moeilijk te negeren. Er zijn momenteel 248 bloemen geregistreerd in Lough Neagh en andere watersystemen in Noord-Ierland. Het Britse Centrum voor Ecologie en Hydrologie merkt op dat alleen al in juni en juli 80 hiervan werden bevestigd.
Welke meren worden beïnvloed door blauwgroene algen?
Het ministerie van Landbouw, Milieu en Plattelandszaken (Daera) heeft specifieke gevarenzones gemarkeerd. Camlough Lake bij Newry is er één. Dat geldt ook voor Craigavon Lake.
Voor degenen die willen peddelen, zwemmen of gewoon aan het water willen zitten, is de boodschap duidelijk. Vermijd contact. Maar de waarschuwing beschermt niet alleen de gezondheid. Het doodt het bedrijfsleven.
Economische hits door algenwaarschuwingen
Karl Toner runt een koffiekar aan de kustlijn van Camlough. Hij is ook eigenaar van een glamping en een verhuurbedrijf voor paddleboards in de buurt. Vóór 13 juli verwachtte hij een zomerdrukte. Nu? Leeg.
“In de zomer gaat het hier echt goed”, zegt Toner. “Nu hebben de algen het gewoon volledig gedood.”
Op normale dagen waren er honderden mensen uit heel Noord-Ierland en daarbuiten. Ochtenden tot middernacht. Zwemmen. Loungen. Uitgaven.
Vandaag is het rustig aan de kust.
Dit gaat niet alleen over verloren koffieverkopen. Het is een rimpeleffect via het lokale toerisme. Als het water er verkeerd uitziet, komen mensen niet. Ze gaan ergens anders heen. De seizoensinkomsten die kleine exploitanten ondersteunen, verdwijnen met het waarschuwingsbord.
Waarom zwemmers in open water zich zorgen maken
Joanne Callan begon in 2018 met zwemmen bij Camlough. Ze is een holistische therapeut uit Bessbrook. Ze werd een vaste klant tijdens de pandemische lockdowns.
Tegenwoordig maakt ze deel uit van een gemeenschap van meer dan 100 openwaterzwemmers en koudwaterduikers. Vriendschappen ontstonden in het water. Gezinnen spelen in ondiepe wateren. Paddleboarders testen hun evenwicht. Triatlonatleten gebruiken het meer als oefenterrein.
“Het gesloten houden van het meer of het beperken van de toegang… zou een impact hebben op veel mensen, fysiek, emotioneel en sociaal”, zegt Callan.
Het meer was een bijenkorf. Nu is het een no-go-zone.
De sociale kosten zijn reëel. Deze plekken zijn niet alleen water. Het zijn ontmoetingsplaatsen. Het is therapie. Het zijn routines. Haal ze weg, en je breekt een gemeenschap.
Waar komen blauwgroene algen vandaan?
Je vraagt je misschien af waarom dit steeds gebeurt. Het antwoord is rommelig. Het is agrarisch. Het is industrieel. Het is binnenlands.
Warm weer veroorzaakt meestal bloemen. Dit jaar verliep de start traag. Sterke wind en hevige regen hielden het oppervlak in beroering. Algen hebben kalm water nodig om die grote, zichtbare matten te vormen.
Maar de omstandigheden zijn aan het veranderen. Het kalme water komt terug.
Neem Lough Neagh. Het zit op ongeveer 40 jaar geaccumuleerde fosfor. Fosfor voedt algen. Het wordt opgeslagen in het sediment.
Elke regenbui spoelt meer het meer in. Afvloeiing van de boerderij. Overstroming van afvalwater. Niet onderhouden septic tanks. Industrieel afval. Wasmiddelen uit huishoudens uit het hele verzorgingsgebied.
Het meer wordt voortdurend bijgevuld.
Hoe blauwgroene algenbloei te voorkomen
Het aanpakken van de voedingsbron is de enige echte oplossing. Landbouw en waterzuivering leveren de grootste bijdrage. Maar het oplossen ervan is niet eenvoudig. Het is niet goedkoop.
Er bestaat beleid zoals het Nutrient Action Program. Ze willen de afvoer terugdringen. Ze proberen te vangen wat in onze rivieren en meren terechtkomt.
Maar er is geen snelle oplossing.
We zullen de groene matten weer zien. We hebben ze eerder gezien. De wetenschap is duidelijk. De fosfor is er. Het weer zal uiteindelijk meewerken.
De vraag blijft of de infrastructuur de vervuilingslast kan bijhouden.
Op dit moment zijn de meren stil. De zwemmers blijven thuis. De koffiekar staat stil.
En de algen blijven zich voeden.
