Het ijs in de Beringzee verdwijnt in een tempo dat we in millennia niet meer hebben gezien. Een nieuwe studie bevestigt waar satellietbeelden al jaren op duiden: de winterijsbedekking krimpt daar sneller dan ooit in de afgelopen 5500 jaar.
Het klinkt als een schok. Maar als je de trends in het Noordpoolgebied hebt gevolgd, is dat niet echt het geval. We wisten al dat het raam dichtging. Kijk eens terug naar april 2013. Toen maakten NASA-satellieten beelden van meer dan 500.000 vierkante kilometer zee-ijs dat de regio tussen Rusland en Alaska bedekte.
Snel vooruit naar 2018. NASA heeft nog een afbeelding vrijgegeven. Deze liet vrijwel niets zien. Gewoon open, donker water waar ijs zou moeten zijn. De kloof tussen die twee momentopnamen was niet alleen de variabiliteit van het weer. Het was een traject. En dat traject wordt steeds steiler.
De snelheid van verandering in de Beringzee
Waarom is de smeltsnelheid belangrijker dan alleen het totale verloren gebied? Omdat snelheid de ecologische ineenstorting dicteert. De Beringzee is niet alleen een bevroren uitgestrektheid. Het is een voedselmotor.
Wanneer winterijs zich laat vormt of zich vroeg terugtrekt, verstoort dit de hele keten. Aan de onderkant van dat ijs groeien ijsalgen. Kleine schaaldieren eten het. Vissen eten de schaaldieren. Zeehonden en vogels eten de vis. IJsberen (of hun tegenhangers in de Stille Oceaan) eten de zeehonden. Breek de ijstijdlijn en je verbreekt de kalender voor al het andere.
Dit is niet theoretisch. We kijken naar een real-time experiment in ecologische aanpassing. En de proefpersonen passen zich niet snel genoeg aan.
Hoe langetermijngegevens de crisis onthullen
De studie benadrukt iets specifieks: dit is geen cyclische anomalie. Het is een structurele verschuiving. De omvang van de recente daling overtreft elke natuurlijke fluctuatie die is vastgelegd in proxygegevens die bijna zes millennia teruggaan.
Dat betekent dat de door de mens veroorzaakte klimaatverandering niet alleen de planeet opwarmt. Het herschrijft het lokale klimaat op manieren die nog niet bestonden toen de laatste ijstijd eindigde. De Beringzee wordt een plek waar winterijs eerder optioneel dan gegarandeerd is.
Waarom dit belangrijk is voor de Pacific Northwest en Rusland
Je zou kunnen denken: “Het is ijs in de middle of nowhere. Wat maakt het uit?”
Dit is waarom het belangrijk is:
- Weerpatronen: Zee-ijs fungeert als thermische buffer. Minder ijs betekent meer warmte-uitwisseling tussen de oceaan en de atmosfeer. Dit kan de straalstromen verstoren, wat mogelijk kan leiden tot extremere weersomstandigheden in Noord-Amerika en Eurazië.
- Inheemse gemeenschappen: Voor de Inuit en andere inheemse volkeren in Alaska en Siberië is zee-ijs geen achtergrond. Het is infrastructuur. Het zijn wegen. Het zijn jachtgebieden. Het is veiligheid. Wanneer het ijs onbetrouwbaar wordt, wordt hun hele manier van leven bedreigd.
- Mariene ecosystemen: De Beringzee is een van de meest productieve visserijgebieden op aarde. Verschuivingen in de ijsbedekking veranderen de planktonbloei. Dat verandert de visbestanden. Dat heeft gevolgen voor de mondiale voedselzekerheid.
Het grotere plaatje
We verliezen niet alleen ijs. We verliezen een klok. De jaarlijkse cyclus van bevriezing en dooi heeft het leven in het Noordpoolgebied al duizenden jaren gereguleerd. Nu is die klok kapot.
De gegevens van 2013 tot 2
