Lanmaoa asiatica is niet jouw typische feesttruc.
Het is een boleet. Gevonden in de dennenbossen van Yunnan, China. Mensen jagen erop omdat het ongelooflijk smaakt. Maar het eten ervan? Dat vereist een bepaald niveau van moed. Of roekeloosheid.
Hier is het probleem. Het is niet alleen heerlijk. Het is hallucinogeen. Specifiek. Je zult ze zien.
Kleine mensen.
Ongeveer twee centimeter hoog. Het dragen van lichte kleding. Rennen, springen, klimmen alles wat in zicht is. Speels. Instellingen uit de echte wereld. Geen helderzienden, geen BBC-budget. Gewoon kleine, uitzinnige mensen die je gezichtsveld binnenkomen alsof ze er altijd al zijn geweest.
Is het psilocybine?
Nee.
Lanmaoa heeft totaal geen relatie met Psilocybe -paddenstoelen. De ‘magische’ paddenstoelen die je online koopt, veroorzaken niet deze specifieke parade van miniatuurjoggers. De chemische drijfveer hier is bij velen onbekend, maar het effect is duidelijk. Terwijl paddo’s urenlang de randen van de werkelijkheid vervagen, houdt Lanmaoa de kamer stabiel, maar bevolkt deze met onzichtbare buren.
Het is grappig, bijna. Tot je beseft hoe alomtegenwoordig de visioenen zijn.
Je gaat zitten voor een maaltijd. Je neemt een hap. Opeens staat de tafel vol met kleine sprinters. Het doet denken aan Small Prophets, maar dan zonder de bovennatuurlijke bagage. Gewoon rauw, onverklaard biologisch theater.
De meeste mensen in Yunnan kennen het proces. Eet voorzichtig. Of eet helemaal niet. Maar de smaak… het is een krachtig lokmiddel.
Misschien zijn ze niet zo klein. Misschien wel.
Of misschien moet je gewoon je voorraadkast controleren op andere boleten voordat je geesten begint te zien. 🍄
