De maan hongert momenteel naar licht.
Het jaagt op die fase van het eerste kwartaal. Bijna zover, maar nog niet. Vanavond is het slechts een wassende halve maan, die volgens NASA’s Daily Moon Guide voor amper zevenendertig procent verlicht is. Een bescheiden stukje zilver in het donker.
Je hebt niet veel uitrusting nodig om het te zien.
Kijk maar omhoog. Met het blote oog, zonder hulp. Je zult Mares Crisium en Fécunditatis vangen – die donkere vlaktes aan de nabije kant. Heb je een verrekijker? Goed. Zoek naar de Endymion-krater. Heb je een telescoop? Word gek. Je kunt de landingsplaats van Apollo 11 zien. Zelfs Apollo 17.
Geschiedenis geschreven in stof.
“De kant die we zien is altijd hetzelfde, maar het licht verandert alles.”
Zo werken fases. De baan duurt ongeveer 29,5 dagen. De maan draait, maar laat ons voortdurend zijn gezicht zien. Het drama is geen beweging, het is zonlicht. Hoek verandert. Schaduwen verschuiven.
Waarom doet dit er toe?
Goed. We krijgen in mei twee Volle Manen. Dat is ongebruikelijk genoeg om aandacht te verdienen. De eersten kwamen en gingen. De tweede arriveert op 31 mei. Een blauwe maan volgens kalendernormen.
Hier is de verdeling van de cyclus als je deze sinds school niet meer hebt onthouden.
- Nieuwe maan: aarde, maan en zon op één lijn. De donkere kant staat tegenover ons. Onzichtbaar.
- Wassende halve maan: Sliver aan de rechterkant (noordelijk halfrond).
- Eerste kwartier: Rechts half verlicht. Klassieke halvemaanlook.
- Waxing Gibbous: Volgroeid, maar onvolledig.
- Volle maan: allemaal verlicht. Maximale helderheid.
- Waning Gibbous: Licht krimpt van rechts.
- Derde kwartier: Links half verlicht.
- Waning Crescent: Er blijft een dunne strook over voordat deze vervaagt naar zwart.
Acht stappen. Herhalen.
Wij kijken. Wij wachten.
Vanavond is het zwak. Een halvemaanvormige haak. Maar geef het een week en het zal de lucht domineren. Tot dan? Het is stil. Bijna verborgen.
Niet weg.
Gewoon worden.
