Regisseur Mark Jenkin heeft zichzelf gevestigd als een meester van het ‘Cornish milieu’, waarbij hij de ruige, geïsoleerde landschappen van Cornwall gebruikt om thema’s als isolatie, herinnering en verval te onderzoeken. Zijn nieuwste film, Rose of Nevada , markeert de afsluiting van zijn veelgeprezen Cornish-trilogie en biedt een beklijvende, metafysische verkenning van tijd en verdriet.
Een spookverhaal dat zich afspeelt in een spookstad
De film speelt zich af in een desolaat vissersdorpje dat ontdaan is van zijn vroegere vitaliteit. Ooit een bruisend industriecentrum, is de stad nu een verzameling lege pubs en verlaten ligplaatsen: een plek waar de afwezigheid van mensen net zo voelbaar is als de aanwezigheid van de zee.
Het verhaal is verankerd in een historische tragedie: dertig jaar geleden verdween een vissersvaartuig op zee en liet een gemeenschap achter die voor altijd getekend was door verlies. Het mysterie van deze verdwijning vormt de bovennatuurlijke motor van de film wanneer het schip – de kersenrode Rose of Nevada – onverwachts weer in de haven verschijnt.
De mechanica van een tijdelijke lus
De aankomst van de boot brengt een sprankje hoop voor de lokale mannen, maar daar hangt een desoriënterende prijs aan vast. De film volgt drie centrale figuren:
* Nick (George MacKay): Een worstelende vader en echtgenoot die wanhopig op zoek zijn naar zijn gezin.
* Liam (Callum Turner): Een rondtrekkende werker die op zoek is naar stabiliteit.
* Murgey (Francis Magee): Een grijze, ervaren schipper die net zo goed deel lijkt uit te maken van het mysterie als de boot zelf.
Terwijl de mannen de zee op gaan om een vangst veilig te stellen die het dorp zou kunnen redden, komen ze een realiteitsverbuigend fenomeen tegen. Wanneer ze terugkeren naar het land, bevinden ze zich niet in hun eigen tijd, maar in 30 jaar in het verleden.
De tragedie wordt groter naarmate de identiteit vervaagt: Nick en Liam worden aangezien voor de lokale bevolking uit het vorige tijdperk – mannen wier lot verbonden was met de verdwijning die ze nu meemaken. Dit creëert een diep gevoel van ‘ontankeren’, waarbij de personages gevangen zitten tussen de levens die ze kennen en een verleden waartoe ze niet behoren.
Thema’s verdriet en routine
Terwijl het uitgangspunt neigt naar het bovennatuurlijke, vindt de film zijn emotionele kern in de menselijke reactie op chaos. George MacKay levert een opvallende, hartverscheurende prestatie, vooral in scènes waarin Nick beseft dat hij een vreemdeling is in zijn eigen huis en wordt verwelkomd door mensen die denken dat hij een lang geleden overleden zoon is.
Interessant genoeg gebruikt de film het ritme van de arbeid als een aardende kracht. Te midden van de tijdelijke verplaatsing is de repetitieve, fysieke handeling van het vissen – het binnenhalen van netten en het trillen van de motor – het enige dat consistent en ‘echt’ blijft voor de personages.
De conclusie van een trilogie
Rose of Nevada dient als het laatste hoofdstuk in Jenkin’s stilistische evolutie:
1. Bait : een gefundeerd drama over de impact van toerisme op kustgemeenschappen.
2. Enys Men : een surrealistische verkenning van isolatie op een afgelegen eiland.
3. Rose of Nevada : een hoogtepunt dat het sociale realisme van de eerste combineert met het psychologische surrealisme van de tweede.
Deze film markeert met name een technische transitie voor Jenkin. Nadat hij voor zijn eerdere werken een met de hand bediende Bolex-camera had gebruikt, valt het einde van zijn trilogie samen met het mechanisch falen van die specifieke apparatuur, wat het einde aangeeft van een duidelijk tijdperk in zijn filmcarrière.
Rose of Nevada is meer dan een genrefilm; het is een beklijvende meditatie over hoe het verleden het heden blijft achtervolgen, en hoe we proberen houvast te vinden als de tijd zelf onbetrouwbaar wordt.
Als je genoten hebt van het optreden van George MacKay hier, kijk dan eens naar Femme, een spannende erotische thriller waarin hij opnieuw een krachtige, complexe wending geeft.
