Het arriveerde om 15:10 uur. Vrijdagmiddag. Een klein kopje breekt door de schaal en het leven voor het enige broedpaar in de regio begint opnieuw.
Het kuiken is van CJ7 en haar partner 022. Ze hebben hun nest gemaakt in een ommuurde tuin. Het kijkt uit over de haven van Poole. Dit is het derde jaar op rij op deze specifieke locatie in Dorset. Er werden vier eieren gelegd. Alles in april gelegd. Natuurbeschermers noemen het nu al een goed teken.
“Geweldige start van wat hopelijk wederom een succesvol jaar zal worden”
Zo formuleerde Birds of Poole Harbor het. Zij leiden de herintroductie-inspanning. Maar dit was niet altijd een eenvoudige reünie.
Vorig jaar was rommelig. CJ7 arriveerde op 25 maart en vond 022 daar al. De vangst? Er was ook nog een vrouwtje aanwezig. Nest delen is een complicatie. Dit jaar arriveerden ze slechts een paar dagen na elkaar. 022 trad toe op de 26e. Geen rivalen. Alleen zij.
Opnieuw vier eieren leggen is zeldzaam voor visarenden. De liefdadigheidsinstelling geeft dat toe. Meestal zie je die consistentie niet. Het is uitstekend nieuws voor een bevolking die probeert aan de zuidkust te blijven. De cijfers tellen op: drie kuikens in 2023. Vier in 2024. Vorig jaar nog vier in 2025, nu zijn ze weer begonnen.
Hoe zijn ze hier terechtgekomen? Het vergde geduld. In 2017 begon een programma. Birds of Poole Harbor bundelde de krachten met de Roy Dennis Wildlife Foundation. Jaarlijks verplaatsten ze wel veertien kuikens uit Schotland. Ze lieten ze vrij tot het einde van 2021. Het was een brute poging tot herbevolking.
En het bleef hangen. Dit paar is het eerste paar dat in honderd en tachtig jaar aan de Engelse zuidkust broedt. De kloof was lang. Achttien decennia zonder deze aanblik.
Nu herhaalt de cyclus zich. Zullen ze alle vier overleven? De tijd leert het meestal.
