12 sierpnia coraz bliżej. Powinienem tam być. Najpierw Madryt. Następnie pociągi na północ do Valladolid. Od tego momentu zaczyna się prawdziwe polowanie. Valoria la Buena. Punkt na mapie. Ludność niespełna tysiąc osób. Cisza. Idealne miejsce.
Tam słońce pogrąży się w ciemności.
Goniłem za swoim pierwszym całkowitym zaćmieniem słońca. Nie częściowe. Ani cienia szeptu. Pełny.
Zawsze tego chciałem. Mam obsesję od dzieciństwa. W 1999 roku miałem szczęście dojrzeć zaćmienie słońca z Wielkiej Brytanii. Tego dnia chmury okazały się wrogiem, ale Księżyc i tak „gryzie” krawędź Słońca. Dziesięcioletni ja byłem oszołomiony. Dwadzieścia pięć lat później? Los – czyli dobry redaktor ze Space.com – wszystko się zbiegło. Teraz piszę o obserwowaniu nieba za pieniądze. Jeden z bonusów? Zostałem wysłany do epicentrum wydarzeń.
Dołączyłem do Charlesa Greenwalda. Prowadzi grupę wolontariuszy NASA Dynamic Eclipse Broadcast. Nie tylko robią zdjęcia. Zbierają dane. Korona. Dysk. Transmitują na żywo, podczas gdy astronomowie sortują światło. Charles wybrał Valorię, ponieważ ufa horyzontowi.
Zespół ma charakter globalny. Dwóch kolejnych przyjaciół dołącza do nas w Madrycie. Ostatnie kilka tygodni spędziliśmy na debugowaniu oprogramowania. Edukacja dzieci w Meksyku. Sprawdzanie każdego zęba przekładni. Mniej przypomina wakacje, a bardziej wojskową precyzję. Co jest całkiem logiczne.
Przyjeżdżamy 10 sierpnia. Następnie rozpoczynamy kontrolę paniki.
Główna zasada? Wyraźna linia wzroku. Zachód. Tylko zachód.
Całkowite zaćmienie nastąpi, gdy słońce znajdzie się tuż nad horyzontem. Dziesięć stopni. W przybliżeniu szerokość zaciśniętej pięści na długości ramienia. Omiń ten pasek, a zobaczysz tylko niebo. Czarnym charakterem są tutaj chmury. Nie potrzebują wiele. Cienki pasek wszystko zepsuje przy tak słabym źródle światła.
Ważne jest również Wi-Fi. Musimy to transmitować niemal w czasie rzeczywistym. Internet czeka na zdjęcia. Naukowcy potrzebują wskaźników. Zapewniamy oba, w przeciwnym razie nic.
Przygotowanie prowadzi Cię tylko do progu.
Celestron pożyczył mi lornetkę EclipSmart i zestaw aparatu. Dobre szkło. Wymagane szkło. Spakowałam też czapki i przemysłowe ilości kremów z filtrem przeciwsłonecznym. Łysa głowa = cel. Słońce nie przejmuje się tym, że na nie oświetlam. Chce mojej skóry głowy.
A co jeśli wszystko się ułoży?
Zobaczy ją także ponad 15 milionów osób na tej trasie. Będę jednym z nich. Daisy Dobrijevic oświetla widok z Grenlandii. Będziemy krzyczeć na wszystkich kontynentach. Serce w gardle. Wdychanie jest opóźnione. Sztuczna noc. Potem powraca światło dzienne.
Nie przegap tego. Trzymaj się blisko transmisji. Zamieścimy poradniki. Listy wyposażenia. Kontrole bezpieczeństwa.
Potrzebujesz odpowiedniego sprzętu. Twoje oczy to nie filtry.
