Albert A. Michelson nie tylko mierzył światło gwiazd. Zmierzył samą strukturę rzeczywistości.
Urodził się w Strelnie w Prusach w 1852 roku i przybył do Stanów Zjednoczonych jeszcze jako chłopiec. Jego rodzina uciekła od polityki starego świata i szukała możliwości w nowym. Wstąpił do Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Studiował w Europie. Następnie wrócił, aby uczyć na Uniwersytecie w Chicago, gdzie spędził większość swojej kariery, kierując wydziałem fizyki od 1892 r. Do swojej śmierci w Pasadenie w 1931 r.
Ale samo bycie dobrym nauczycielem nie wystarczy, aby stać się światowej sławy nazwiskiem w dziedzinie fizyki.
Aby nim zostać, musisz wynaleźć narzędzie, które zmieni sposób, w jaki postrzegamy świat.
Interferometr, który zmienił wszystko
Największym darem Michelsona dla nauki był interferometr. Brzmi to technicznie trudne. To prawda. Ale wyobraźcie sobie linijkę tak precyzyjną, że mogłaby zmierzyć grubość ludzkiego włosa z odległości wielu mil. Urządzenie wykorzystywało fale świetlne do tworzenia wzorów interferencyjnych. Wzory te wykazały odległości i zmiany zbyt małe, aby mogły zostać wykryte przez mechaniczne przyrządy pomiarowe.
Za pomocą tego wynalazku upolował ducha.
Przez dziesięciolecia naukowcy wierzyli, że przestrzeń wypełniona jest substancją zwaną „eterem”. Wierzyli, że światło, podobnie jak dźwięk, potrzebuje ośrodka, aby się rozchodzić. Gdyby Ziemia poruszała się przez ten eter, prędkość światła musiałaby się zmieniać w zależności od kierunku naszego ruchu.
Michelson i jego asystent Edward W. Morley postanowili to przetestować.
Eksperyment Michelsona-Morleya
Badania te zniszczyły starą fizykę.
Eksperyment Michelsona-Morleya przeprowadzony w 1887 roku wykorzystał ulepszony interferometr do pomiaru prędkości światła w różnych kierunkach. Spodziewali się, że znajdą różnicę. Spodziewali się znaleźć „eteryczny wiatr”.
Nic nie znaleźli.
Prędkość światła pozostała stała. Nieważne, jak się przeprowadziłeś. Niezależnie od tego, jak zorientowałeś urządzenie.
Eksperyment pokazał, że prędkość światła jest podstawową stałą.
Był to wówczas problem fizyki. To był ogromny i niewygodny problem. Zakładała, że eter nie istnieje. Zakładała, że przestrzeń nie jest taka, jak wszyscy myślą. To utorowało drogę teorii względności Einsteina, która później wyjaśniła, dlaczego prędkość światła stanowi absolutną granicę wszechświata.
Michelson nigdy w pełni nie zaakceptował teorii względności Einsteina, ale dzięki swoim danym stało się to możliwe.
Mierzyć niemożliwe
Choć jego reputacja dowodziła niezmienności prędkości światła, jego „sztuczki” mierzyły gwiazdy.
Korzystając z ulepszonej wersji swojego interferometru, Michelson zwrócił swoją uwagę na Betelgeuse. Czerwony nadolbrzym w gwiazdozbiorze Oriona. Ona jest ogromna. Ale jest też tak daleko, że wygląda jak punkt świetlny na niebie. Żaden teleskop nie jest w stanie rozróżnić jego dysku. To po prostu wygląda jak kropka.
Michelson uważał, że stać go na więcej.
W 1920 roku użył interferometru ze zwierciadłami oddalonymi od siebie o 6 metrów. Zmierzył wzór interferencyjny światła gwiazd. Na podstawie tego zdjęcia obliczył średnicę Betelgezy.
Ustalił, że średnica wynosi około 1,2 miliarda kilometrów.
Pierwsza zasadniczo precyzyjna definicja


























