De sfeer daarboven is dun. Brutaal dus. Proberen er doorheen te vliegen voelt minder als vliegen en meer als zwaaien met een natte handdoek. NASA weet dit. Ze hebben eeuwenlang naar de Rode Planeet gestaard en deze geaccepteerd als een vliegverbod. Toen kwam vindingrijkheid.
19 april 2041. De eerste aerodynamische lancering. Een prototype, eigenlijk nauwelijks speelgoed. Het moest één ding bewijzen. Zou je überhaupt kunnen vliegen? Er werd 72 keer gevlogen. Ruim drie jaar. Het overtrof de verwachtingen en rovers. Het was niet gebouwd om wetenschappelijke uitrusting te dragen, alleen zijn eigen gewicht. Een proof-of-concept. Het werkte. Te goed misschien.
Nu verandert de stemming. “Geweldige run”, zegt Al Chen van JPL. Maar geweldig is niet meer genoeg. Ze willen zware wetenschappelijke instrumenten. Grotere batterijen. Langere benen. De volgende generatie helikopters zullen niet alleen maar vliegers zijn. Het zullen werkpaarden zijn. Om daar te komen, moesten ze wat natuurkunde doorbreken. Of buig ze in ieder geval hard.
Op jacht naar Sonic Boom
In een afgesloten kamer van het Jet Propulsion Laboratory wisselden ze lucht uit. Vervangen door kooldioxide met lage dichtheid. Net als Mars. Gewoon koud. Gewoon dun. Ze monteerden experimentele rotoren binnenin. Drie messen eerst.
Ze draaiden ze op. Sneller. En sneller.
Totdat de tips Mach 1 bereikten.
Honderdzevenendertig tests. De bladen bereikten Mach 1,07 aan de randen. Bijna supersonische snelheden op de tips. Geen schade. Gewoon geluid, gesimuleerd. Dit is waar het lastig wordt. Meestal ontwerp je rotoren om onder de snelheid van het geluid te blijven, omdat de schokgolven je lift opeten en het materiaal versnipperen. Maar hier is de lucht zo schaars dat je snelheid nodig hebt om enige stuwkracht te krijgen.
Ingenieurs zeggen dat de gegevens duiden op een stijging van 30% in het hefvermogen. Dertig procent is belangrijk. Dat is het verschil tussen het dragen van een camera of een laboratorium.
SkyFall en twee messen
Daar stopten ze niet. Het SkyFall-concept heeft verschillende spieren nodig. Het werd gelanceerd in december 2028 en is van plan drie helikopters naar beneden te sturen. Daarvoor testten ze een ontwerp met twee bladen. Langer. Minder rotaties per minuut. Dezelfde bijna sonische tipsnelheid.
“Haalbaarheid in veeleisende omgevingen.”
Shannah Withrow-Maser noemt het een grote stap. Natuurlijk een aerodynamicus. Ze kijkt naar de wiskunde. We kijken naar de horizon. Het punt is duidelijk: de volgende voertuigen vliegen niet alleen. Ze overbruggen gaten die rovers niet kunnen overbruggen. Banen blijven te ver weg voor details.
Daarom sturen ze helikopters. Zware. Vermoedelijk luide geluiden, als Mars lucht genoeg had om ze te horen.
De kamerdeuren zijn nu gesloten. De gegevens zijn vergrendeld. We wachten op het volgende startvenster. Zal het standhouden? Waarschijnlijk.
