Dinsdag 19 mei. De maan is terug. Nauwelijks.
Het is vanavond een Wassende Halve Maan. NASA zegt dat we kijken naar slechts 9% verlichting. Dat is alles. Aan de rechterkant een klein vlekje. Zie jij de kraters? De merrie? Reken er niet op. Het is te donker, te zwak voor oppervlaktedetails. Je ziet daar gewoon de geest van een curve hangen.
Is dat veel licht?
Nee. Het is eigenlijk niets. Maar het is het begin. De baan gaat door. De cyclus blijft draaien.
Volgende
Er zijn eigenlijk twee Volle Manen in deze maand mei. Gek, toch? Het een is gebeurd, nu wachten we op het ander. Het verschijnt op 31 mei. Dat is de grote show. Nu meteen? We kijken alleen maar naar de opbouw.
Hoe het allemaal werkt
Negenentwintig komma vijf dagen. Dat is hoe lang het duurt om terug rond de aarde te lopen. Acht fasen. Hetzelfde gezicht kijkt ons altijd aan, maar het licht verandert als we bewegen. De zon valt er vanuit verschillende hoeken op. Dat is alles. Dat zorgt voor het drama in de lucht.
Hier is de uitsplitsing. Houd het simpel:
- Nieuwe Maan : Donkere kant naar voren. Tussen ons en de zon. Onzichtbaar. Weg.
- Wassende halve maan : Splinter aan de rechterkant. Wij zitten erin.
- Eerste kwartier : half verlicht. Rechterkant. Het lijkt op een halve cirkel.
- Wassende Gibbous : voller worden. Meer dan de helft. Nog niet helemaal zover.
- Volle maan : het hele gezicht. Helder.
- Afnemende Gibbous : Licht verliezend. Begint aan de rechterkant.
- Derde kwartaal : opnieuw de helft. Maar nu is de linkerkant verlicht.
- Afnemende halve maan : Laatste stukje links. Dan keert het donker terug.
Het patroon herhaalt zich. Steeds opnieuw.
We kijken omhoog, zien de curve en vragen ons af wat er nog meer verborgen is in die donkere 91%. Waarschijnlijk meer dan we verwachten.
De maan heeft ongeveer 29,53 dagen nodig om één cyclus te voltooien.
Het heeft geen haast. Waarom zou het?
Wij kijken gewoon.
