Mechanismen van zien en spreken: hoe plastic speelgoed dierengeluiden imiteert

11

Elk kind in Amerika groeide op met See ‘n Say®. Het spreekt als je aan het lipje trekt. Geen batterij. Geen knoppen die kunnen vastlopen. Gewoon mechanisch geluid.

Klassieke modellen zijn gebaseerd op een eenvoudig trekkoordmechanisme. De nieuwste versie maakt gebruik van hefboomwerking, maar het resultaat is hetzelfde. Richt de selector op de afbeelding. Jij trekt. Het speelgoed praat.

Ik heb deze dingen zien overleven in dingen die nooit bedoeld waren om te overleven. Ondergedompeld in de badkuip? Prima. Van een betonnen trap gegooid? Werkt nog steeds. Heb je hem herhaaldelijk op een hard terras laten vallen? Geen probleem. Ze zijn vrijwel onverwoestbaar. ze zijn er altijd geweest.

Maar heb je ooit stilgestaan ​​bij design?

Het klinkt als magie, maar het is natuurkunde. Hoe kan een stuk plastic in 26 verschillende zinnen passen? Hoe kan het geluid produceren zonder ook maar één joule elektrische energie te gebruiken?

Laten we het See ‘n Say-geluidsmechanisme uitsplitsen om precies te begrijpen hoe het werkt. Dit is een wonder van analoog ontwerp. Het mysterie is opgelost.

Geschiedenis

See ‘n Say werd in 1964 geïntroduceerd door Milton Bradley. Het is ontworpen door een man genaamd Ed Krall. Het doel was simpel: speelgoed maken dat kinderen leert over dieren en hun geluiden. Maar het moet goedkoop zijn. Duurzaam. En batterijloos.

Vóór See ‘n Say had speelgoed elektriciteit nodig. Of ze waren statisch. Dit speelgoed is anders. Het is interactief. En het was afhankelijk van een slim gebruik van opgeslagen energie.

Het trekkoordmechanisme is de sleutel. Wanneer je aan het touwtje trekt, wind je een veer op in het speeltje. Deze lente slaat potentiële energie op. Wanneer je het touwtje loslaat, ontspant de veer zich. Dit afwikkelen drijft een tandwielsysteem aan. De tandwielen draaien een cilinder. De cilinder heeft hobbels. Deze hobbels worden nokken genoemd.

Terwijl de cilinder draait, drukken de nokken tegen een riet. Het riet trilt. Deze trilling produceert geluid. Maar hoe selecteert het welk geluid moet worden afgespeeld?

Dit is waar de wijzerplaat in het spel komt. De wijzerplaat is verbonden met de cilinder. Wanneer u aan de knop draait, wordt een ander stel nokken uitgelijnd met het riet. Elke set nokken komt overeen met een specifieke zin.

De uitdrukking “de koe zegt loei” is gecodeerd in de vorm van de snavel. De vorm bepaalt de timing en toonhoogte van de trillingen van het riet. Het is een ruwe vorm van synthese. Maar het werkt.

See ‘n Say was een hit. Miljoenen exemplaren werden verkocht. Het is een cultureel icoon geworden. Achter het eenvoudige uiterlijk gaat echter een complex mechanisch systeem schuil. Een systeem dat we in detail zullen verkennen.

Het begint met aluminiumfolie en een naald. In 1877 introduceerde Thomas Edison de fonograaf. Deze grammofoon is een machine die geluid opvangt door het fysiek in een roterende cilinder te etsen. Er waren geen magneten of elektriciteit, alleen pure mechanische kracht. Je hebt tegen een trechter gesproken. Een diafragma trilde. Een stylus kraste je stem in de was of folie. Om het te horen volgde de naald dezelfde grillige lijn, waardoor het middenrif trilde en het geluid herhaalde. Het was analoog. Het werd de basis voor alles wat volgde.

Emil Berliner veranderde het spel in 1887. Hij verving de cilinder door een platte schijf. De grammofoon gebruikte spiraalvormige groeven op een platte plaat, een ontwerpkeuze die de massaproductie enorm vergemakkelijkte. Deze technologie was nog volledig mechanisch. Nog geen elektronica. Het enige wat je nodig hebt is een naald, een diafragma en natuurkunde.

Tientallen jaren later belandt dezelfde mechanische logica in de plastic handen van kinderen over de hele wereld.

Zien en zeggen

Het klassieke See ‘n Say -speelgoed is eigenlijk een grammofoon voor peuters. Er wordt exact hetzelfde mechanische principe gebruikt als geperfectioneerd door Berliner. Wanneer het kind aan de hendel draait, draait de slinger de plastic schijf. Een naald rust tegen het oppervlak. De schijf heeft voorgeëtste groeven die overeenkomen met verschillende afbeeldingen of zinnen.

Geen batterij. Er is geen printplaat. Geen luidsprekerconus aangedreven door een elektrisch signaal. Wanneer de naald de groef raakt, veroorzaken de fysieke trillingen in het plastic kleine trillingen in het membraan. Deze trilling produceert direct geluidsgolven. Dit is een directe conversie van mechanisch naar akoestisch.

Dit geeft het geluid een zeer unieke en blikkerige kwaliteit. Het is niet opgenomen in een studio en afgespeeld via een luidspreker. Het geluid wordt alleen versterkt door de vorm van de plastic behuizing. De groove zelf is de opname. De naald is een afspeelkop. De kinderhand zorgt voor de energie.

Dit is een fascinerend stukje techniekgeschiedenis, verpakt in heldere primaire kleuren. Wanneer je aan de knop draait, beweegt de naald langs de groef en spreekt een stem (decennia geleden opgenomen met een menselijke acteur en nu gecodeerd als fysieke ribbels in plastic) tot je. Er is geen elektriciteit nodig. Alleen maar druk en wrijving.

De eenvoud ervan is bijna bedrieglijk. Je zou kunnen denken dat er een kleine motor of chip in zit. Maar kijk eens beter. Dit mechanisme is hetzelfde als de grammofoons die eind 19e eeuw ooit de salons vulden. De media zijn veranderd van aluminiumfolie naar vinyl naar plastic, maar het kernconcept blijft hetzelfde. De naald leest de groeven die in het materiaal zijn gesneden en produceert een geluid.

Waarom bleven fabrikanten deze methode lang na de komst van tape en digitale audio gebruiken? Kosten. Duurzaamheid. Eenvoud. Een plastic schijf demagnetiseert niet. Het raakt niet in de war. Opladen is niet nodig. Het werkt gewoon. De See ‘n Say werd een icoon, niet omdat hij technologisch geavanceerd was, maar vanwege zijn mechanisch puurheid. Verbind kinderen met de erfenis van Edison en Berliner door gezamenlijke fysieke actie. Draai. luisteren. herhalen.

De geluiden die je hoort zijn letterlijk. De ribbels in het plastic zijn geluidsgolven. Als je hard genoeg inzoomt op de groove, kun je de golfvorm van de acteur zien.

Vergeet digitale bestanden en microchips. De magie achter dat iconische plastic speelgoed schuilt in een plastic schijf die precies functioneert als een ouderwetse grammofoonplaat. Er is geen luidspreker op batterijen die het geluid aandrijft. In plaats daarvan wordt een nummer met de geluidsgolf voor elk geluid van het speelgoed fysiek in de schijf gedrukt.

De meeste See ‘n Say-modellen bevatten tussen de 10 en 26 verschillende geluiden. Je zult deze niet willekeurig verspreid vinden. Ze worden opgeslagen in concentrische sporen die vanaf de rand naar binnen spiraalvormig zijn.

Hoe u de juiste groef vindt

Als je goed naar de rand van de schijf kijkt, kun je de startpunten voor elk concentrisch spoor zien. Dit is waar de mechanische logica van het speelgoed het overneemt. De gebruiker hoeft niet op een knop te drukken om nummers in de traditionele zin over te slaan. Je stemt het mechanisme af op het specifieke uitgangspunt voor het beeld dat je wilt horen.

Van groef tot kegel

De geluidsweergave is hier brutaal eenvoudig. Een metalen naald rijdt rechtstreeks in de geselecteerde groef. Terwijl de schijf draait, trilt de naald. Deze trillingen verplaatsen zich zonder versterking. Ze worden rechtstreeks van de naald naar een luidspreker met plastic kegels gestuurd. De natuurkunde is oud, maar het resultaat is luid, helder en onmiskenbaar nostalgisch.

De naald past in een T-vormig plastic stuk. Het vangt het trillingspatroon op dat op de schijf is gegraveerd en stuurt dit naar de T, waar het signaal via een rode plastic punt naar de kegel wordt gestuurd. dat is het. Wanneer See ‘n Say praat, hoor je pure mechanische trillingen. Er is geen elektriciteit. Geen chips. Het is gewoon plastic dat op plastic botst.

Trek aan het touw. Hierdoor wordt de naald omhoog gebracht en teruggetrokken naar de buitenrand van de schijf. Het trekkoord kan ook om de koperen veer worden gewikkeld. De energie die in de veer is opgeslagen, laat de schijf draaien en produceert geluid. Eenvoudig. Brutaal. Effectief.

Het enige andere onderdeel van See ‘n Say is de Governor, wat erg goed is gedaan. Past de rotatiesnelheid van de schijf aan. Op de onderstaande afbeelding ziet u de riem om de schijf en de gouverneuras gewikkeld. Dit is een stukje techniek om te voorkomen dat het afspelen versnelt of vertraagt. Zonder dit zal het geluid modderig zijn.

Klassiek mechanisme

De gouverneur is hier de onbezongen held, het brein van een machine die bestaat uit twee veerbelaste gewichten. Laten we eens kijken wat er gebeurt als de schijfsnelheid toeneemt. Het gewicht vliegt naar buiten en drukt tegen de cilinderwand. Er begint wrijving te ontstaan. De snelheid van de schijf neemt af. In de balansmodus handhaaft de snelheidsregelaar de exacte rotatiesnelheid die nodig is voor het nauwkeurig lezen van bankbiljetten. Dit is de fysica van zelfregulering.

Dat is het hele geheim. See ‘n Say is gebaseerd op drie delen: een reliëfplaat, een metalen pin en een plastic conusluidspreker. Trek aan het touw. De lentewind. De veer draait de schijf. De gouverneur controleert de snelheid. Geen batterij. Geen circuits. Het is gewoon mechanisch eenvoudig. Dit verklaart waarom het zelfs na een bad blijft werken. Morgen kun je hem weer vastdraaien.

We leven in het tijdperk van speelgoed op batterijen. De ingebouwde microprocessor kan nu geluid genereren. Denk aan een zingende vis. Digitale bestanden. Code. Algoritmen. Classic See ‘n Say wijst dit allemaal af. Er wordt gebruik gemaakt van 19e-eeuwse technologie om iets vrijwel onverwoestbaars te creëren. Speelgoed dat trends overstijgt. Het gaat maar door.

Gerelateerde blogposts

  • Hoe de luidspreker werkt
  • Hoe analoog digitaal opnemen werkt
  • Hoe de gitaar werkt
  • Hoe Magna Doodle werkt
  • Hoe werkt een Etch-a-Sketch?
  • Hoe jojo’s werken
  • Kun je echt een gesprek op afstand voeren met twee blikjes en een touwtje?

Aantrekkelijkere links

  • Fisher Price Zie en zeg
  • See ‘n Say-commercials uit de jaren 60
  • Speelgoed van het jaar-prijzen