Het blijkt dat de rode planeet niet zo dood is als we dachten. Niet echt.
Nieuw onderzoek suggereert dat er ooit rivieren van magma onder de korst van Mars borrelden. Dit zijn niet alleen geologische trivia. Het verandert het spel voor bewoonbaarheid. Als dat waar is, voegt Mars zich bij de lijst van rotsachtige werelden die mogelijk het leven hebben ondersteund, en dat misschien nog steeds doen, in een of andere vorm.
De seismische onthulling onder het oppervlak van Mars
Onderzoekers van de Universiteit van Oxford hebben zich verdiept in gegevens van NASA’s InSight-lander. Ze keken naar seismische golven. Deze werden veroorzaakt door meteorietinslagen en aardbevingen op Mars. Het doel? Om een mysterieuze grens van 24 kilometer diep in kaart te brengen.
Dat is ongeveer 24 kilometer naar beneden.
De grens was niet zomaar een lijn in het zand. De gegevens, gepubliceerd in Nature Astronomy, wijzen op gesmolten gesteente. Niet in kleine zakjes. Maar diep onder de grond. Zijwaarts uitstrekkend over honderden, misschien wel duizenden kilometers.
Zie het als een ondergrondse oceaan van vuur.
Voorbij de geïsoleerde magmakamermythe
Wetenschappers dachten vroeger dat vulkanen op Mars zich op eenvoudige, geïsoleerde magmakamers bevonden. Als kleine ondergrondse kopjes. Deze nieuwe bevinding vernietigt dat idee.
In plaats daarvan kijken we naar een complex, onderling verbonden leidingsysteem.
Dit onderscheid is van belang. Waarom? Omdat een verbonden systeem een chemisch complexe korst creëert. Het recycleert elementen. Het ondersteunt processen die nodig zijn om sfeer te creëren. En oceanen.
“Een dergelijk systeem zou het potentieel hebben om… het soort processen te creëren dat nodig is om een atmosfeer en oceaan aan de oppervlakte te genereren.”
Voordien dachten we dat alleen aardachtige planeten met platentektoniek hun klimaat konden reguleren. We gingen ervan uit dat Mars te rigide was. Te statisch. Te dood.
Geen platentektoniek? Geen probleem?
Dit is de draai.
Klimaatregulering vereist niet alleen platentektoniek. Magma-netwerken kunnen het ook. Dit dwingt tot een herevaluatie van rotsachtige planeten die we eerder afwezen.
We hebben veel exoplaneten afgeschreven als onbewoonbaar. Waarom? Geen plaatbeweging. Te koud. Te onstabiel. Of gewoon te geologisch saai.
Als Mars deze diepe magmarivieren had, zouden die andere planeten misschien geheimen verbergen die we hebben gemist. Het zijn geen dode stenen. Ze slapen.
De selectie van potentieel bewoonbare planeten is zojuist groter geworden. En verrassender.
Dus, naar welke planeten moeten we nu kijken? Degenen die we negeerden omdat ze geen bewegende platen hadden.
De korst bevat de antwoorden. Het magma houdt de warmte vast. En het leven? Het leven houdt van warmte.
