De man die de snelheid van het licht bewees, verandert nooit

12

Albert A. Michelson heeft niet alleen de sterren gemeten. Hij mat de structuur van de werkelijkheid zelf.

Hij werd geboren in Strelno, Pruisen in 1852 en kwam als jongen naar de Verenigde Staten. Zijn familie ontvluchtte de politiek van de oude wereld en zocht kansen in de nieuwe wereld. Hij werd lid van de United States Naval Academy. Hij studeerde in Europa. Daarna keerde hij terug om les te geven aan de Universiteit van Chicago, waar hij het grootste deel van zijn carrière doorbracht en voorzitter was van de afdeling natuurkunde van 1892 tot aan zijn dood in Pasadena in 1931.

Maar alleen al het hebben van een goede leraar maakt je nog geen begrip in de natuurkunde.

Je wordt er één door een hulpmiddel uit te vinden dat de manier verandert waarop we de wereld zien.

De interferometer die alles heeft veranderd

Michelsons grootste geschenk aan de wetenschap was de interferometer. Klinkt technisch. Het is. Maar beschouw het als een liniaal die zo nauwkeurig is dat hij op kilometers afstand een haarbreedte kan meten. Het apparaat gebruikte lichtgolven om interferentiepatronen te creëren. Deze patronen toonden afstanden en veranderingen die te klein waren om door een mechanisch meetapparaat te worden gedetecteerd.

Met deze uitvinding jaagde hij op een geest.

Tientallen jaren lang geloofden wetenschappers dat de ruimte gevuld was met een substantie die de ‘lichtgevende ether’ werd genoemd. Ze dachten dat licht een medium nodig had om zich te verplaatsen, net zoals geluid lucht nodig had. Als de aarde door deze ether zou bewegen, zou de lichtsnelheid moeten veranderen, afhankelijk van de richting waarin we bewegen.

Michelson en zijn assistent Edward W. Morley besloten dit te testen.

Michelson-Morley-experiment

Dit is het onderzoek dat de oude natuurkunde doorbrak.

Het Michelson-Morley-experiment, uitgevoerd in 1887, maakte gebruik van een geavanceerde interferometer om de snelheid van het licht in verschillende richtingen te meten. Ze verwachtten een verschil te vinden. Ze verwachtten de etherwind te vinden.

Ze hebben niets gevonden.

De snelheid van het licht bleef constant. Hoe je ook beweegt. Ongeacht hoe u het instrument oriënteert.

Het experiment toonde aan dat de snelheid van het licht een fundamentele constante is.

Dit was destijds een natuurkundig probleem. Het was een groot, gênant probleem. Het suggereerde dat de ether niet bestond. Het suggereerde dat de ruimte niet was wat iedereen dacht dat het was. Het maakte de weg vrij voor Einsteins relativiteitstheorie, die later verklaart waarom de lichtsnelheid de harde limiet van het universum vertegenwoordigt.

Michelson heeft de relativiteitstheorie van Einstein nooit volledig aanvaard, maar zijn gegevens maakten het mogelijk.

Het onmogelijke meten

Terwijl zijn reputatie de duurzaamheid van de lichtsnelheid aantoonde, maten zijn goocheltrucs de sterren.

Met behulp van een verfijnde versie van zijn interferometer richtte Michelson zijn aandacht op Betelgeuze. Een rode superreus in Orion. Het is enorm. Maar het is ook zo ver weg dat het lijkt op een lichtpuntje aan de hemel. Geen enkele telescoop kan zijn schijf oplossen. Het lijkt net een stipje.

Michelson dacht dat hij het beter kon.

In 1920 gebruikte hij een interferometer met spiegels op een afstand van zes meter. Hij mat het interferentiepatroon van sterlicht. Uit dat patroon berekende hij de diameter van Betelgeuze.

Hij bepaalde dat de diameter ongeveer 1,2 miljard kilometer bedroeg.

De eerste substantieel nauwkeurige bepaling