Nowy film Hamlet, oparty na wielokrotnie nagradzanej powieści Maggie O’Farrell, w mocny sposób ilustruje związek między ludzkością a światem przyrody, który głęboko rezonuje z twórczością samego Williama Szekspira. Chociaż film ukazuje poruszającą kreację Agnes, matki syna Szekspira, Hamleta, ukazanej jako osoba ściśle spleciona z lasami i ziołowymi lekarstwami, nie jest to nowa koncepcja. Szekspir doskonale zdawał sobie sprawę, że ludzie są częścią nieuniknionego cyklu natury, a nie oddzieleni od niego.
Okrutna logika Hamleta
Weźmy pod uwagę niesławną scenę grabarza w Hamlecie. Mrożąca krew w żyłach odpowiedź księcia na pytanie króla dotyczące Poloniusza – „Nie gdzie je, ale gdzie go jedzą” – podkreśla okrutną prawdę biologiczną. Szekspir nie ucieka z łańcucha pokarmowego; w rzeczywistości przedstawia to z zaskakującą jasnością: konsumujemy inne istoty, aby się utrzymać, tylko po to, aby sami stać się pożywieniem dla innych.
To nie jest tylko chorobliwe hobby. Jest to fundamentalne uznanie śmiertelności i wzajemnych powiązań wszelkiego życia. Jak to ujął Szekspir, nawet zwłoki króla mogą być pokarmem dla robaków, które z kolei żywią się rybami, które następnie mogą zostać zjedzone przez ludzi. Konkluzja jest nieunikniona: wszyscy jesteśmy częścią tego cyklu, drapieżniki i ofiary.
„Hamlet” jako echo
Autor Rowan Hooper zauważa, że O’Farrell i reżyserka Chloe Zhao wydają się przerabiać esencję zmarłego chłopca w fikcyjnego Hamleta. To nie przypadek: dzieła Szekspira nieustannie powracają do tej nieubłaganej prawdy. Hamlet to nie tylko tragedia; jest to okrutne przypomnienie, że nawet w żałobie obowiązują nas te same prawa, które rządzą każdą inną istotą na Ziemi.
Film, a szerzej twórczość Szekspira, zmusza do skonfrontowania się z naszym miejscem w porządku naturalnym. To niepokojące, ale konieczne uznanie, że ludzka wyjątkowość jest iluzją. Nie jesteśmy ponad cyklem, a jedynie kolejnym ogniwem łańcucha.
W świecie coraz bardziej oderwanym od świata przyrody, zarówno sztuki Hamleta, jak i Szekspira oferują surową lekcję: ignorujemy tę fundamentalną prawdę na własne ryzyko.
