Naukowcy odkryli najstarszy znaleziony RNA – pobrany ze szczątków mamuta włochatego zamarzniętych w wiecznej zmarzlinie syberyjskiej. Odkrycie to przesuwa znane granice zachowania genów, co ma wpływ na zrozumienie, jak długo informacja biologiczna może przetrwać w ekstremalnych warunkach.
Przełom i jego znaczenie
RNA, cząsteczka kluczowa dla translacji DNA na białka, została wyekstrahowana z mamuta, który żył ponad milion lat temu. Wcześniej najstarsze odzyskane próbki RNA miały zaledwie setki tysięcy lat, co czyni to znalezisko naprawdę wyjątkowym. Zespół kierowany przez naukowców ze Szwedzkiego Centrum Paleogenetyki osiągnął to poprzez dokładną analizę dobrze zachowanej tkanki mięśni i zębów mamuta.
Dlaczego RNA ma znaczenie
Chociaż DNA jest często uważany za główny nośnik informacji genetycznej, RNA odgrywa kluczową rolę w sposobie ekspresji genów. W szczególności odzyskany RNA obejmuje mikroRNA, krótkie segmenty regulujące produkcję białka. Sugeruje to, że nawet po śmierci organizmu jego maszyneria komórkowa może zachować wystarczającą integralność strukturalną, aby zachować te cząsteczki przez zaskakująco długi czas.
Wieczna zmarzlina jako genetyczna kapsuła czasu
Kluczem do tej ochrony jest wieczna zmarzlina – trwale zamarznięta gleba, która powoduje naturalne głębokie zamarznięcie. Środowisko to radykalnie spowalnia rozkład materiałów organicznych, w tym RNA i DNA. Szczątki mamuta odkryto w regionie, w którym przez tysiące lat temperatury utrzymywały się poniżej zera, tworząc idealne warunki do długotrwałej konserwacji.
Implikacje dla przyszłych badań
Odkrycie ma poważne implikacje dla paleogenomiki, czyli badania starożytnych genomów. Sugeruje to, że RNA i być może inne delikatne biomolekuły można odzyskać ze znacznie starszych próbek, niż wcześniej sądzono. Otwiera to drzwi do bardziej szczegółowej analizy wymarłych gatunków i głębszego zrozumienia procesów ewolucyjnych, które je ukształtowały.
Możliwość przywrócenia takiego starożytnego RNA jest rewolucyjna. Zapewnia nowy wgląd w życie molekularne wymarłych stworzeń, pozwalając nam zbadać nie tylko to, z czego były zbudowane, ale także sposób funkcjonowania ich komórek.
Wyniki zespołu podkreślają siłę wiecznej zmarzliny jako archiwum biologicznego i podkreślają potencjał przyszłych odkryć w tej szybko rozwijającej się dziedzinie.
