Orkiestra Symfoniczna w Pittsburghu nie rozpoczynała swojej historii jako światowa potęga. Mała orkiestra, założona w 1896 roku jako Pittsburgh Orchestra, przez pierwsze dwa sezony była prowadzona przez Fredericka Archera. Ale kurs szybko się zmienił. Następnie pałeczkę objął Victor Herbert, który kierował orkiestrą od 1898 do 1904 roku. Zastąpił go Emil Paur, który pracował do 1910 roku. Potem zapadła cisza. Orkiestra się rozpadła.
Orkiestra Symfoniczna w Pittsburghu pozostawała w zapomnieniu przez 16 lat.
W 1926 roku cisza została przerwana. Powstała nowa niezależna Orkiestra Symfoniczna w Pittsburghu i rozpoczęły się koncerty. Prowadzony przez Richarda Hagemana. To odrodzenie oznaczało prawdziwe narodziny orkiestry w jej nowoczesnej formie. Dyrygent Elias Bresskin prowadził orkiestrę od 1927-1930. Występował gościnnie z tak znakomitymi dyrygentami jak Eugen Eggosens i Walter Damrosch. Antonio Modarelli był stałym dyrygentem w latach 1930-1937.
Następny był Otto Klemperer.
Droga twórcza Klemperera była krótkotrwała (1937–1938), ale przemieniająca. Zreorganizował skład orkiestry. Zaktualizował brzmienie. Pod jego wpływem PSO stanęło na progu wielkości. Przybycie Fritza Rainera w 1938 roku potwierdziło ten status. Pozostał do 1948 roku.
Wyczucie czasu Rainera determinowało techniczną precyzję orkiestry. Ale William Steinberg rozwinął swoją duszę. Steinberg pełnił funkcję dyrektora od 1952 do 1976. Kontynuował wymagające standardy Reinera, jednocześnie poszerzając swój repertuar. PSO rozpoczęło wykonywanie muzyki barokowej obok środkowoeuropejskiego modernizmu. Arnolda Schönberga. Albana Berga.
Antona Weberna. Gustava Mahlera. Zespół radził sobie zarówno z przeszłością, jak i awangardą.
W 1976 Steinberg otrzymał tytuł emerytowanego reżysera. André Previn objął kierownictwo w 1976 roku i kierował orkiestrą do 1984 roku. Lorin Maezel miał trudną drogę. Rozpoczął pracę jako konsultant muzyczny w 1984 r., a później został dyrektorem muzycznym w latach 1988–1996. Previn i Maesel wprowadzili PSO na scenę międzynarodową. Promowali twórczość angielską i rosyjską. Sięgnęli do dzieł drugiej połowy XX wieku. Orkiestra koncertowała w Europie i Ameryce Południowej. Występował w Azji.
[IMG:0]
Społeczna strona działalności PSO rozwijała się równolegle z jej celami artystycznymi. Koncerty dla dzieci. Seria „Wielcy Wykonawcy”. Programy informacyjne (interakcja ze społeczeństwem). Orkiestry występują nie tylko dla elity. Tworzą publiczność.
W 1995 roku Marvin Hamlisch dodał kolejną warstwę. Został głównym dyrygentem Pittsburgh Symphony Pops i tę funkcję piastował do 2012 roku. Dzięki temu podziałowi muzyka klasyczna trafia do szerszej i bardziej zrelaksowanej publiczności.
[IMG:1]
Po pewnym czasie kontynuowano poszukiwania nowego stałego dyrektora. Māris Jansons piastowała to stanowisko od 1995 do 2004 roku, a od 2008 roku Manfred Honeck, który kieruje orkiestrą do dziś.
Nadawanie zawsze było częścią DNA PSO. Od 1936 roku koncerty docierają do publiczności