додому Rozrywka Gry i rozrywka Mechanizmy widzenia i mowy: Jak plastikowe zabawki naśladują odgłosy zwierząt

Mechanizmy widzenia i mowy: Jak plastikowe zabawki naśladują odgłosy zwierząt

Każde dziecko w Ameryce dorastało bawiąc się w See ‘n Say®. Po pociągnięciu za klapkę wydaje dźwięki. Brak baterii. Żadnych przycisków, które można zepsuć. Tylko hałas mechaniczny.

Klasyczne modele opierają się na prostym mechanizmie z rozciągliwym sznurkiem. Najnowsza wersja wykorzystuje zasadę dźwigni, ale wynik jest taki sam. Skieruj selektor na obrazek. Ciągnąć. Zabawka mówi.

Widziałem, jak te zabawki przetrwały sytuacje, do których nigdy nie były przeznaczone. Wpadłeś do wanny? Jest w porządku. Spadł z betonowych schodów? Nadal pracuję. Czy upuszczałeś go wielokrotnie na twardy pokład? Bez problemu. Są praktycznie niezniszczalne. Są tu od zawsze.

Ale czy kiedykolwiek myślałeś o projektowaniu?

Brzmi jak magia, ale to fizyka. Jak kawałek plastiku może zawierać 26 różnych fraz? Jak może wydawać dźwięk bez użycia ani jednego dżula energii elektrycznej?

Rozłóżmy mechanizm Zobacz i powiedz, aby dokładnie zrozumieć, jak to działa. To cud analogowego designu. Sekret zostaje ujawniony.

Historia

See ‘n Say zostało wprowadzone w 1964 roku przez Miltona Bradleya. Został opracowany przez człowieka o imieniu Ed Krall. Cel był prosty: stworzyć zabawkę, która uczy dzieci o zwierzętach i ich dźwiękach. Ale musi być tanio. Wytrzymały. I bez baterii.

Przed See ‘n Say zabawki wymagały prądu. Albo były statyczne. Ta zabawka jest inna. To interaktywne. Polega także na mądrym wykorzystaniu zmagazynowanej energii.

Kluczem jest mechanizm z rozciągliwą linką. Pociągając za sznurek, przekręcasz sprężynę znajdującą się wewnątrz zabawki. Ta wiosna magazynuje energię potencjalną. Kiedy puścisz koronkę, sprężyna się rozwinie. To obracanie się napędza system przekładni. Koła zębate obracają cylinder. Cylinder ma wystające guzki. Te guzki nazywane są krzywkami.

Gdy cylinder się obraca, krzywki naciskają na płytkę kontaktronową. Płyta wibruje. Ta wibracja tworzy dźwięk. Ale w jaki sposób wybiera dźwięk, który ma wytworzyć?

Tutaj w grę wchodzi płyta. Dysk jest połączony z cylindrem. Gdy obracasz dysk, kolejny zestaw krzywek dopasowuje się do płytki kontaktronowej. Każdy zestaw kamer odpowiada określonej frazie.

Wyrażenie „krowa muczy” jest zakodowane w kształcie pięści. Kształt określa czas i wysokość drgań pióra trzciny. Jest to prymitywna forma syntezy. Ale to działa.

See ‘n Say było hitem. Sprzedano miliony sztuk. Stał się ikoną kultury. Jednak za jego prostym wyglądem kryje się skomplikowany układ mechaniczny. System, który szczegółowo przestudiujemy.

Wszystko zaczyna się od folii aluminiowej i igły. W 1877 roku Thomas Edison wprowadził fonograf. Ten gramofon to maszyna, która przechwytuje dźwięk poprzez fizyczne grawerowanie go na obracającym się cylindrze. Nie było magnesów, nie było prądu, tylko czysta siła mechaniczna. Mówiłeś do lejka. Membrana wibrowała. Pręt zarysował twój głos na wosku lub folii. Aby odsłuchać nagranie, igła podążała po tej samej nierównej linii, powodując wibrację membrany i powtarzanie dźwięku. To był dźwięk analogowy. Stał się podstawą wszystkiego, co po nim nastąpiło.

Emil Berliner zmienił zasady gry w 1887 roku. Zastąpił cylinder płaskim krążkiem. W gramofonie zastosowano spiralne rowki na płaskiej płycie, co znacznie ułatwiło masową produkcję. Technologia ta była nadal całkowicie mechaniczna. Elektroniki jeszcze nie było. Wystarczy igła, membrana i prawa fizyki.

Kilkadziesiąt lat później ta sama mechaniczna logika trafiła do plastikowych rąk dzieci na całym świecie.

Zobacz i powiedz

Klasyczna zabawka See ‘n Say to w zasadzie gramofon dla małych dzieci. Zastosowano tę samą zasadę mechaniczną udoskonaloną przez Berlinera. Kiedy dziecko przekręca rączkę, korba obraca plastikowy krążek. Igła jest dociskana do powierzchni. Płyta posiada wstępnie wygrawerowane rowki odpowiadające różnym obrazkom lub frazom.

Brak baterii. Brak PCB. Nie ma głośnika sterowanego sygnałem elektrycznym. Kiedy igła uderza w rowek, fizyczne wibracje w tworzywie powodują lekkie wibracje membrany. Wibracje te bezpośrednio tworzą fale dźwiękowe. Następuje bezpośrednia konwersja energii mechanicznej na energię akustyczną.

Nadaje to dźwiękowi bardzo wyjątkowy, metaliczny dźwięk. Dźwięk nie jest nagrywany w studiu ani odtwarzany przez głośnik. Dźwięk wzmacnia jedynie kształt plastikowej obudowy. Sam rytm jest nagraniem. Igła jest głowicą odczytującą. Energię dostarcza dłoń dziecka.

To fascynujący kawałek historii inżynierii, opakowany w żywe kolory podstawowe. Kiedy przekręcisz pokrętło, igła porusza się wzdłuż rowka, a głos (nagrany kilkadziesiąt lat temu przez ludzkiego aktora, a teraz zakodowany jako fizyczne grzbiety w plastiku) przemawia do Ciebie. Nie wymaga prądu. Tylko nacisk i tarcie.

Jego prostota jest niemal zwodnicza. Może się wydawać, że wewnątrz znajduje się mały silnik lub chip. Ale przyjrzyj się bliżej. Mechanizm ten jest taki sam, jak w gramofonach, które pod koniec XIX wieku wypełniały salony. Nośnik danych zmienił się z folii aluminiowej na winyl, a następnie na plastik, ale podstawowa koncepcja pozostała ta sama. Igła odczytuje rowki wycięte w materiale i wydaje dźwięk.

Dlaczego producenci nadal stosowali tę metodę nawet po pojawieniu się taśmy magnetycznej i dźwięku cyfrowego? Cena. Trwałość. Prostota. Plastikowy dysk nie ulega rozmagnesowaniu. Nie daje się zmylić. Nie ma potrzeby ładowania. To po prostu działa. See ‘n Say stał się ikoną nie ze względu na zaawansowanie technologiczne, ale ze względu na swoją mechaniczną czystość. Łączy dzieci z dziedzictwem Edisona i Berlinera poprzez wspólne działanie fizyczne. Fajny. Słuchać. Powtarzać.

Dźwięki, które słyszysz, są dosłownie. Grzbiety w plastiku to fale dźwiękowe. Jeśli odpowiednio powiększysz rowek, zobaczysz przebieg aktora.

Zapomnij o plikach cyfrowych i chipach. Magia tej kultowej plastikowej zabawki kryje się w plastikowym dysku, który działa jak staromodna płyta winylowa. Nie ma tu głośnika zasilanego bateryjnie. Zamiast tego fala dźwiękowa każdego dźwięku zabawki jest fizycznie wyryta na dysku w postaci ścieżki.

Większość modeli See ‘n Say zawiera od 10 do 26 różnych dźwięków. Nie znajdziesz ich rozrzuconych losowo. Są przechowywane w koncentrycznych ścieżkach, które skręcają się w kierunku środka od krawędzi.

Jak znaleźć odpowiedni rytm

Jeśli przyjrzysz się uważnie krawędzi dysku, zobaczysz punkty początkowe każdej koncentrycznej ścieżki. W tym miejscu wchodzi w grę mechaniczna logika zabawki. Użytkownik nie naciska przycisku, aby zmienić utwór w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Łączysz mechanizm z konkretnym punktem wyjścia dla obrazu, którego dźwięk chcesz usłyszeć.

Od rowka do stożka

Odtwarzanie dźwięku jest tutaj niezwykle proste. Metalowa igła porusza się bezpośrednio wzdłuż wybranego rowka. Gdy dysk się obraca, igła wibruje. Wibracje te są przenoszone bez wzmocnienia. Są one przenoszone bezpośrednio z igły na plastikowy stożek dynamiczny. Fizyka tego procesu jest stara, ale wynik jest głośny, wyraźny i niezaprzeczalnie nostalgiczny.

Igła jest wkładana w plastikową część w kształcie litery T. Odczytuje wygrawerowany na płycie wzór wibracji i przekazuje go do części w kształcie litery T, skąd sygnał przesyłany jest przez czerwoną plastikową końcówkę do stożka. To wszystko. Kiedy See ‘n Say „mówi”, słyszysz czyste mechaniczne wibracje. Nie ma tu prądu. Żadnych chipsów. To po prostu plastik uderzający w plastik.

Pociągnij sznurek. Spowoduje to podniesienie igły i przesunięcie jej na zewnętrzną krawędź krążka. Sznurek można również owinąć wokół mosiężnej sprężyny. Energia zgromadzona w sprężynie obraca dysk i wytwarza dźwięk. Tylko. Surowy. Skuteczny.

Jedynym innym elementem See ‘n Say jest gubernator, który jest bardzo dobrze zrobiony. Reguluje prędkość obrotu dysku. Na zdjęciu poniżej widać pasek owinięty wokół tarczy regulacyjnej i wału. Jest to mały trik inżynieryjny, który zapobiega przyspieszaniu lub zwalnianiu odtwarzania. Bez tego dźwięk będzie niewyraźny.

Klasyczny ruch

Niewidzialnym bohaterem jest tu regulator, „mózg” maszyny, składający się z dwóch obciążników sprężynowych. Zobaczmy, co się stanie, gdy prędkość dysku wzrośnie. Ładunek wylatuje i zostaje dociśnięty do ścianki cylindra. Pojawia się tarcie. Szybkość dysku spada. W trybie Balance kontrola prędkości utrzymuje precyzyjną prędkość obrotową potrzebną do prawidłowego grania nut. Taka jest fizyka samoregulacji.

Oto cała tajemnica. Zabawka See ‘n Say składa się z trzech części: płytki reliefowej, metalowego trzpienia i plastikowego stożka głośnika. Pociągnij za sznurek. Sprężyna jest nawinięta. Sprężyna obraca dysk. Gubernator kontroluje prędkość. Brak baterii. Żadnych schematów. Wszystko jest mechanicznie proste. To wyjaśnia, dlaczego nadal działa nawet po kąpieli. Jutro możesz dokręcić ponownie.

Żyjemy w epoce zabawek na baterie. Wbudowany mikroprocesor może teraz generować dźwięk. Pamiętajcie o śpiewającej rybie. Pliki cyfrowe. Kod. Algorytmy. Klasyczny See ‘n Say odrzuca to wszystko. Wykorzystuje XIX-wieczną technologię, aby stworzyć coś praktycznie niezniszczalnego. Zabawka, która wykracza poza trendy. To działa na zawsze.

Powiązane posty na blogu

  • Jak działa głośnik
  • Jak działa nagrywanie analogowe i cyfrowe
  • Jak działa gitara?
  • Jak działa Magna Doodle
  • Jak działa Etch-a-Sketch?
  • Jak działa jojo?
  • Czy w ogóle da się rozmawiać na odległość, używając dwóch puszek i liny?

Dodatkowe linki

  • Fisher Price Zobacz i powiedz
  • Zobacz reklamy ‘n Say z lat 60-tych
  • Nagrody Zabawka Roku
Exit mobile version