Lód na Morzu Beringa znika w tempie, jakiego nie widzieliśmy od tysiącleci. Nowe badanie potwierdza to, co zdjęcia satelitarne wskazywały od lat: zimowa pokrywa lodowa kurczy się tam szybciej niż kiedykolwiek w ciągu ostatnich 5500 lat.
To brzmi jak szok. Ale jeśli śledzisz trendy w Arktyce, nie jest to całkowicie zaskakujące. Wiedzieliśmy już, że okno możliwości się zamyka. Wróćmy myślami do kwietnia 2013 r. To wtedy satelity NASA wykonały zdjęcia pokazujące, że ponad 500 000 kilometrów kwadratowych lodu morskiego pokrywało region między Rosją a Alaską.
Przejdźmy do roku 2018. NASA opublikowała kolejne zdjęcie. Prawie nic na nim nie było widać. Wystarczy otworzyć ciemną wodę tam, gdzie powinien być lód. Różnica między tymi dwoma obrazami nie wynikała tylko ze zmiany pogody. Taka była trajektoria. A ta trajektoria staje się coraz bardziej stroma.
Tempo zmian na Morzu Beringa
Dlaczego szybkość topnienia jest ważniejsza niż tylko utrata całkowitej powierzchni? Ponieważ prędkość determinuje upadek ekologiczny. Morze Beringa to nie tylko zamarznięty obszar. Jest silnikiem łańcucha pokarmowego.
Kiedy lód zimowy tworzy się późno lub cofa się wcześnie, zakłóca to cały łańcuch. Glony lodowe rosną na spodniej stronie lodu. Żywią się nimi małe skorupiaki. Ryby jedzą skorupiaki. Foki i ptaki jedzą ryby. Niedźwiedzie polarne (lub ich odpowiedniki z Pacyfiku) zjadają foki. Zaburzając harmonogram tworzenia się lodu, zakłócasz kalendarz wszystkiego innego.
To nie jest teoria. Jesteśmy świadkami eksperymentu w czasie rzeczywistym dotyczącego adaptacji ekologicznej. A podmioty tego eksperymentu nie dostosowują się wystarczająco szybko.
Jak dane długoterminowe ujawniają kryzys
Badanie zwraca szczególną uwagę: nie jest to anomalia cykliczna. Jest to zmiana strukturalna. Skala niedawnego spadku przekracza wszelkie naturalne wahania odnotowane w danych zastępczych sprzed niemal sześciu tysiącleci.
Oznacza to, że spowodowane przez człowieka zmiany klimatyczne nie tylko ocieplają planetę. Przepisuje lokalny klimat w sposób, który nie istniał, gdy zakończyła się ostatnia epoka lodowcowa. Morze Beringa staje się miejscem, w którym zimowy lód jest opcjonalny, a nie gwarantowany.
Dlaczego ma to znaczenie dla północno-zachodniego Pacyfiku i Rosji
Być może myślisz sobie: „To jest lód na odludziu. Kogo to obchodzi?
Oto dlaczego jest to ważne:
- Wzorce pogodowe: Lód morski działa jak bufor termiczny. Mniej lodu oznacza większą wymianę ciepła między oceanem a atmosferą. Może to zakłócać prądy strumieniowe, potencjalnie prowadząc do bardziej ekstremalnych zjawisk pogodowych w Ameryce Północnej i Eurazji.
- Rdzenna ludność: Dla Eskimosów i innych rdzennych ludów Alaski i Syberii lód morski to coś więcej niż tylko tło. To jest infrastruktura. To są drogi. Są to tereny łowieckie. To jest bezpieczeństwo. Kiedy lód staje się zawodny, całe ich życie jest zagrożone.
- Ekosystemy morskie: Morze Beringa jest jednym z najbardziej produktywnych łowisk na Ziemi. Zmiany pokrywy lodowej wpływają na zakwity planktonu. To zmienia zasoby ryb. Ma to konsekwencje dla światowego bezpieczeństwa żywnościowego.
Szerszy kontekst
Tracimy nie tylko lód. Tracimy godziny. Roczny cykl zamrażania i rozmrażania rządzi życiem w Arktyce od tysięcy lat. Teraz ten zegar jest zepsuty.
Dane od 2013 do 2
