Van The Devil Wears Prada tot de carrière van Oppenheimer #EmilyBlunt
Het begint allemaal met het stampen van je voeten. Technisch gezien is het een grote stap, maar dat weet je. Het scènestelende moment in The Devil Wears Prada (2006) is het moment waarop alles verandert. Emily Blunt als de intimiderende assistente Emily komt de kamer binnen en weigert te vertrekken. De studio heeft hem misschien vanaf het begin in een bijrol gegoten, maar de kijkers zagen de bliksem in een fles. Deze show kon zijn aandacht gewoon niet vasthouden. Hij kon het niet ontkennen.
Het pad vanaf daar is steil. Jouw transformatie van stoere sidekick naar historisch icoon is geen toeval. In Young Victoria (2009) draagt ze een zware kroon en draagt ze zware verantwoordelijkheden. Ze speelt niet alleen de koningin. Hij verankert de film met een rustige intensiteit die suggereert dat hij in de serie zou kunnen verschijnen als het script daarom vraagt. Het is een bewijs van zijn vermogen om met biografieën om te gaan zonder deze te vertroebelen met melodrama.
Het volgende is genrehoppen. Dat is het echte verhaal hier. Hij houdt zich niet aan historische stukken of romantische elementen. Hij vertrok ook naar sciencefiction-actiefilms in Edge of Tomorrow (2014). Ik weet wat ik moet doen. vorm van de band. sterven. herhalen. Maar Blunt brengt een nuchtere korreligheid in de rol en zorgt ervoor dat het hoge concept niet verloren gaat. Dit laat zien dat hij zich staande kan houden tegen Tom Cruise in een komedie/actie-hybride.
Toen werd zijn gezicht donker. Donkerder. Sicario (2015) Een kalm en hard perspectief op de drugsoorlog. Er zijn geen helden. Er is geen duidelijke slechterik. Alleen grijze gebieden en tactische uitrusting. Haar optreden als ambitieuze FBI-agente Kate Messer neemt de kijker mee naar een wereld vol nachtmerries. Dit maakt hem tot een serieuze, dramatische acteur die niet bang is voor morele dubbelzinnigheid.
Wat volgt is een masterclass over angstaanjagende gebeurtenissen en spanning. A Quiet Place (2018) leunt zwaar op non-verbaal acteren. Lange tijd was er weinig discussie. Het is maar een blik. Gewoon ademen. Blunts vermogen om angst en moederlijke bescherming over te brengen zonder een woord te zeggen, vormt de ruggengraat van de film. Het maakte van een klein, onafhankelijk project een mondiaal fenomeen.
Maar voor hem is het niet allemaal kommer en kwel. Mary Poppins Returns (2018) werd kort na de release van de horrorfilm uit de winkels gehaald. Hij speelde deze traditionele rol met gratie en muzikaliteit. Hij bewees dat hij een grootschalige musical kan leiden met behoud van zijn sterrenkracht. Hij acteert niet alleen. ze zingt. Het toont de veelzijdigheid die de meeste acteurs gedurende hun hele carrière proberen te veinzen.
En dan is er Oppenheimer (2023). Het succes van Christopher Nolan bracht hem terug naar het historische drama. Als Kitty Oppenheimer is ze geen centraal personage, maar wel een stabilisator. Hoewel de film een grote cast heeft, zorgen zijn scènes voor emotionele steun. Het herinnert ons eraan dat hij een topacteur is die een drie uur durend historisch drama aankan.
Waarom is dit belangrijk? Omdat hij de valstrik ontweek. Veel acteurs vallen in de mal nadat ze zijn uitgebroken. vervolgde Blount. Hij stopte niet bij de modewereld. Hij bleef niet in de rechtszaal. Hij springt zo vaak tussen genres dat hij een kameleon wordt. kan niet worden opgelost
