Microscopische ontdekking: hoe een kleine rotspellet een bloeiende oceaan van vóór het uitsterven onthult

4

Eén enkel rotsfragment ter grootte van een korrel heeft een venster geboden op een verloren wereld, waaruit blijkt dat de oceanen vóór een van de grootste catastrofes op aarde veel biologisch diverser waren dan eerder werd aangenomen.

Onderzoekers hebben 20 microscopisch kleine fossielen ontdekt die acht verschillende soorten vertegenwoordigen in een rotspellet die niet groter is dan een halve rijstkorrel. Deze vondst is niet alleen een overwinning voor de taxonomie – het omvat een soort die geheel nieuw is voor de wetenschap – maar stelt ook ons ​​begrip van de mariene ecosystemen die bestonden vlak vóór de Late Ordovicium massale uitsterving op de proef.

Een momentopname van een verloren ecosysteem

Het monster werd teruggevonden in het Sichuan-bekken in China en dateert van 445 miljoen jaar. Dit specifieke tijdsbestek is van cruciaal belang: het gesteente werd gevormd vlak vóór het uitsterven van het Laat-Ordovicium, de op één na grootste massale uitsterving in de geschiedenis van de aarde.

In de pellet identificeerden wetenschappers verschillende soorten radiolarians. Dit zijn eencellige plankton die ingewikkelde schelpen van silica maken. De fossielen werden in vrijwel perfecte staat gevonden, geconserveerd door bitumen – een natuurlijk voorkomende, teerachtige substantie – die hun interne en externe structuren vulde om onberispelijke afdrukken te creëren.

De ontdekking omvat:
Acht verschillende soorten radiolariërs.
Vijf geslachten, vier families en drie orden van microscopisch leven.
– Een nieuw geïdentificeerde soort genaamd Haplotaeniatum wufengensis .

De technologie achter de doorbraak

Decennia lang vereiste het bestuderen van zulke kleine fossielen een ‘destructieve’ aanpak: wetenschappers losten het omringende gesteente op met zuur om de exemplaren te isoleren. Deze methode riskeert vaak de details te beschadigen die onderzoekers proberen te bestuderen.

Om dit te omzeilen maakte het team gebruik van een Synchrotron : een krachtig röntgenapparaat van de Australian Nuclear Science and Technology Organization. Dankzij deze geavanceerde technologie konden de onderzoekers:
1. Voer snelle 3D-scans uit van de rotspellet.
2. “Doorkijk” de massieve steen zonder de fossielen eruit te halen.
3. Bekijk de interne en externe structuren van het plankton tot in de kleinste details.

Hoofdonderzoeker Jonathan Aitchison beschreef dit vermogen als een revolutionaire sprong in het veld, waarbij hij opmerkte dat het vermogen om deze microscopische werelden te visualiseren zonder het gastgesteente te vernietigen de manier verandert waarop we paleontologie benaderen.

Waarom dit ertoe doet: het uitsterven opnieuw bekijken

De enorme dichtheid van leven die in zo’n minuscuul monster wordt aangetroffen, suggereert dat onze eerdere modellen van de Ordovicium-periode mogelijk onvolledig zijn.

“Het hoge aantal en de diversiteit aan fossielen tonen aan dat mariene ecosystemen… kort voor het uitsterven rijk en actief waren”, merkt Patrick Smith van de Geological Survey of New South Wales op. “De oceanen van Ordovicium waren biologisch veel rijker dan eerder werd erkend.”

Deze ontdekking roept een belangrijke wetenschappelijke vraag op: Als zo’n klein fragment zo’n immense biodiversiteit bevat, hoeveel meer zit er dan nog verborgen in de rest van het fossielenbestand?

De bevindingen suggereren dat de ‘ontbrekende’ geschiedenis van de biodiversiteit op aarde niet noodzakelijkerwijs komt doordat de fossielen er niet zijn, maar omdat onze traditionele instrumenten simpelweg te bot waren om ze te vinden. Naarmate de beeldtechnologie zich verder ontwikkelt, kunnen we ontdekken dat de perioden die leidden tot massale uitstervingen veel levendiger en complexer waren dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen.


Conclusie: Door geavanceerde röntgentechnologie te gebruiken om in microscopisch kleine gesteentemonsters te kijken, hebben wetenschappers een veel rijkere mariene wereld onthuld die op de rand van het laat-Ordovicium-uitsterven staat, wat bewijst dat een groot deel van de biologische geschiedenis van de aarde in het volle zicht verborgen blijft.