De 28 Years Later -trilogie van Alex Garland is niet alleen een voortzetting van de cult-horrorklassieker 28 Days Later ; het is een brutale, intellectuele uitbreiding van het zombiegenre. De films ontleedt geweld, maatschappelijk verval en de aard van wat het betekent om mens te zijn in een wereld die overspoeld wordt door geïnfecteerden. Het middelste deel, The Bone Temple, geregisseerd door Nia DaCosta, roept ongemakkelijke vragen op over evolutie, moraliteit en of de traditionele ‘wij versus zij’-dynamiek tussen overlevenden en geïnfecteerden nog steeds geldt.
De geïnfecteerden veranderen
De originele 28 Days Later introduceerde het ‘woedevirus’, waardoor mensen hyperagressieve moordenaars werden. Maar deze nieuwe trilogie compliceert dat simpele uitgangspunt. 28 Years Later (2025) onthulde dat de geïnfecteerden specifiëren en zich verder ontwikkelen dan hersenloze hordes. De opkomst van ‘Alfa’s’ zoals Samson, die in staat zijn tot strategisch denken, suggereert dat de geïnfecteerden niet alleen maar dieren zijn; ze worden iets heel anders.
Deze evolutie beperkt zich niet tot alfa’s. The Bone Temple introduceert de ‘Jimmys’, een angstaanjagende bende jongeren die zijn overgegaan in rituele wreedheid. Ontdaan van hun identiteit en gekleed in de kledij van de in ongenade gevallen entertainer Jimmy Savile, opereren ze als collectief onder het brute bevel van Sir Lord Jimmy Crystal. Hun regressie benadrukt een verontrustende vraag: is de mensheid zelf in staat tot een soortgelijke morele ineenstorting?
De grenzen tussen geïnfecteerd en menselijk vervagen
De serie vraagt ons voortdurend om opnieuw te beoordelen hoe we naar de geïnfecteerden kijken. Dr. Ian Kelson, een terugkerend personage, besteedt zijn tijd aan het bestuderen van Samson, de Alpha. Door door morfine geïnduceerde toestanden en observatie begint Kelson tekenen van een hoger bewustzijn bij de geïnfecteerden te zien. Hij vraagt zich af of Simson herinneringen bewaart, of hij naar vrede verlangt, of dat hij eenvoudigweg in een eeuwige staat van dierlijke gelukzaligheid leeft.
Dit onderzoek leidt Kelson tot een verrassend besef: de grens tussen geïnfecteerd en menselijk is mogelijk aan het vervagen. De films suggereren dat de geïnfecteerden niet alleen maar hersenloze monsters zijn; ze evolueren, mogelijk herstellend aspecten van hun vroegere zelf. Tientallen jaren na de uitbraak kan de strenge scheiding tussen ‘schoon’ en ‘geïnfecteerd’ een valse tweedeling zijn. De serie daagt het hele idee uit van wat de mensheid inhoudt.
De toekomst van de franchise
The Bone Temple biedt geen gemakkelijke antwoorden. Het dwingt het publiek om ongemakkelijke waarheden over geweld, regressie en het potentieel voor evolutie onder de meest gruwelijke omstandigheden onder ogen te zien. De film laat doorschemeren dat ons begrip van de geïnfecteerden moet evolueren. Nu de trilogie zijn einde nadert, ontstaat de mogelijkheid dat de geïnfecteerden niet alleen overleven, maar de aarde erven… of zelfs de helden van het verhaal worden. De volgende aflevering belooft deze grenzen verder te verleggen, waardoor het publiek zich afvraagt of de mensheid überhaupt wel de moeite waard is om te redden.
Het centrale argument van de serie gaat niet over het overleven van de apocalyps; het gaat over wat er na overleven gebeurt, wanneer de regels zijn veranderd en de monsters misschien menselijker zijn dan wij.
