Nieuwe ontdekkingen van rotskunst in het Northern Territory in het noorden van Australië geven aan dat de Tasmaanse tijger (thylacine) en de Tasmaanse duivel verrassend lang op het vasteland hebben bestaan en mogelijk tot in de relatief recente geschiedenis hebben overleefd. Onderzoekers hebben veertien voorheen ongedocumenteerde afbeeldingen van de thylacine en twee van de Tasmaanse duivel ontdekt op locaties in het noordwesten van Arnhem Land. Sommige van deze schilderijen, gemaakt met oker en pijpaarde, zijn mogelijk minder dan 1000 jaar oud, wat eerdere veronderstellingen over de tijdlijn van hun uitsterven op het continent in twijfel trekt.
Bewijs van voortdurende overleving
Tientallen jaren lang geloofden wetenschappers dat deze dieren ongeveer 3000 jaar geleden van het Australische vasteland verdwenen waren. Eerdere schattingen waren gebaseerd op beperkte bevindingen: slechts 23 bekende Tasmaanse duivels en ongeveer 150 thylacine-afbeeldingen in rotstekeningen in Noord-Australië. De nieuwste bevindingen verhogen het aantal bekende thylacine-afbeeldingen dramatisch, wat duidt op een belangrijkere culturele en ecologische rol dan eerder werd aangenomen.
De kunststijlen variëren, waarbij gebruik wordt gemaakt van rode, gele oker en witte pijpaarde. Bijzonder veelzeggend is het gebruik van pijpaarde, omdat dit sneller vervaagt dan oker, wat impliceert dat sommige schilderijen in het afgelopen millennium zijn gemaakt. Dit roept de vraag op of de kunstenaars dieren hebben afgebeeld die ze daadwerkelijk hebben gezien.
Culturele betekenis en inheemse kennis
De thylacine lijkt cultureel veel belangrijker te zijn geweest dan de Tasmaanse duivel, met meer dan 160 afbeeldingen, vergeleken met slechts 25 voor de duivel. Deze ongelijkheid suggereert dat de thylacine een diepere symbolische of praktische relevantie had voor Aboriginal-gemeenschappen.
De kunst laat ook zien dat deze dieren niet alleen maar overblijfselen uit het verre verleden waren; ze werden generaties lang actief herinnerd en vertegenwoordigd, waarbij sommige schilderijen in de loop van de tijd werden geretoucheerd. Volgens lokale mondelinge geschiedenissen was de thylacine zelfs gekoppeld aan de Regenboogslang, een belangrijke figuur in de Aboriginal-kosmologie, en geassocieerd met waterbronnen.
Hedendaagse relevantie
“Deze afbeeldingen laten zien dat de thylacine een betekenisvolle plaats innam in het dagelijks leven en de lokale kennis, lang voordat hij uitstierf”, aldus professor Paul Taçon, hoofdauteur van het onderzoek. “De thylacine leeft voort in het westen van Arnhem Land, niet als een geest uit het verleden, maar als een betekenisvol wezen dat nog steeds betekenis heeft voor het heden.”
Co-auteur Joey Nganjmirra, een Djalama-man uit West-Arnhem Land, benadrukte dat voorouders vertelden dat ze jacht met thylacines hadden gemaakt, wat hun recente aanwezigheid in de regio onderstreepte. Hedendaagse Aboriginal-kunstenaars blijven de thylacine afbeelden op schors en canvas en noemen het ‘Djankerrk’ – een bewijs van het blijvende culturele belang ervan.
De nieuwe studie, gepubliceerd in Archaeology in Oceania, levert overtuigend bewijs dat de thylacine en de Tasmaanse duivel veel langer een integraal onderdeel waren van het ecosysteem van het Australische vasteland en van de inheemse culturen dan eerder werd aangenomen. Deze ontdekking onderstreept de waarde van het combineren van wetenschappelijke analyse met traditionele kennis om een completer beeld van het verleden te schetsen.
