Mia Goth ziet er misschien uit als een typische Hollywood-ster, maar ze heeft haar hele carrière bewust de mainstream spotlight vermeden. Geboren op 25 oktober 1993 in Southwark, Londen, heeft ze een cv dat wordt gekenmerkt door ongemak, intensiteit en de bereidheid om te gaan waar andere acteurs aarzelen. Je bent hier niet voor een romantische komedie. Je komt hier om films te kijken waarbij je om drie uur ‘s ochtends naar het plafond staart en je afvraagt: zie je wel wat je denkt te zien?
Haar doorbraak kwam niet voort uit een hit streak. Dit zijn de woorden van de Deense provocateur Lars von Trier. In 2013 speelde ze in de film Nymphomaniac: Volume 2. Deze film was meer een aanval op de zintuigen dan een verhaal. Het vestigde haar vroege reputatie als onwrikbaar. Ze speelt gebroken, chaotische karakters met een precisie die minder aanvoelt als acteren en meer als opgraving.
Haar werk met de Amerikaanse regisseur Ti West versterkte echter haar status in het moderne horrorgenre. X De trilogie is meer dan alleen een filmserie. Dit is een masterclass in genre-evolutie. Hij begint met de horrorfilm ‘X’ (2022), die de porno-industrie van de jaren zeventig deconstrueert. Dan komt Pearl* (2022), waarin de achtergrondmoordenaar verandert in een tragische operafiguur. Ten slotte verplaatst MaXXXine (2024) de actie naar het Hollywood van 1985 en combineert neonglamour met diepgewortelde horror.
Waarom is dit belangrijk? Omdat Goth niet alleen maar slachtoffers of schurken speelt. Ze onderzoekt het snijvlak van roem, trauma en identiteit. In ‘Pearl’ draagt ze de hele film op haar schouders en zet ze een angstaanjagende, maar hartverscheurende en menselijke performance neer. In “MaXXXine” speelt elke acteur twee rollen, waarmee hij een bereik laat zien dat zelden in horrorfilms te zien is.
Critici noemen hem een ‘horrornieuwkomer’, maar dat etiket voelt beperkend aan. Ze is meer dan een genre-icoon. Ze is de muze van een regisseur en werkt samen met regisseurs die alles van haar eisen. Zijn filmografie zit vol gedurfde keuzes. In The Survivalist (2015) speelde hij een rol in een post-apocalyptische thriller, waarmee ze bewees dat ze overweg kon met fysieke durf en psychologische diepgang.
Er is een reden waarom Hollywood haar blijft aannemen. Ze brengt een onvoorspelbaarheid in elke scène. Je weet nooit of ze daarna zal schreeuwen, huilen of glimlachen. Die onzekerheid is haar grootste troef. In een sector die geobsedeerd is door controle, gedijt ze op chaos.
Is zij de toekomst van acteren? Misschien. Of misschien is ze gewoon de juiste acteur op het verkeerde moment. Haar films zijn ongemakkelijk. Ze dagen het publiek uit. In een tijdperk van veilige, door algoritmen aangedreven inhoud is dat een radicale daad.
We zullen zien waar ze hierna heen gaat. Waarschijnlijk ergens donkerder. Waarschijnlijk ergens briljant.
